142 - امام عليه السلام به مردى كه از آن حضرت درخواست پند و اندرز نمود ( در نكوهش خوهاى ناشايسته ) فرمود
: 1 - مباش كسى كه بى عمل و كردار ( عبادت و بندگى ) بآخرت اميدوار است ، و به اميد دراز توبه و بازگشت ( از معصيت و نافرمانى ) را پس مى اندازد ، در ( بارهء ) دنيا گفتارش گفتار پارسايان و رفتارش رفتار خواستاران است ، اگر از ( كالاى ) دنيا به او داده شود سير نگردد ، و اگر به او نرسد قناعت نكند ( به بهرهء خود خورسند نماند ) 2 - ناتوان است از سپاسگزارى آنچه ( نعمت هايى كه ) به او داده شده است و مى جويد زيادى را در آنچه نرسيده ( به او داده نشده ، از كار ناشايسته ديگران را ) باز مى دارد و خود ( از آنچه نهى مى نمايد ) دست بر نمى دارد ، و فرمان مىدهد به آنچه خود بجا نمى آورد ، نيكوكاران را دوست دارد و كردارشان را انجام نمى دهد ، و گناه كاران را دشمن دارد و خود يكى از آنها است ، از جهت زيادى گناهان از مرگ كراهت داشته بدش مى آيد و ايستادگى مىكند بر آنچه ( گناهانى كه ) سبب
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 1161
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص١١٦١