156 - امام عليه السلام ( در بارهء اطاعت مخلوق ) فرموده است
: 1 - اطاعت و پيروى مخلوق سزاوار نيست جائى كه نافرمانى خدا در آن باشد ( يا عبادت و بندگى جائز نيست آنجا كه موجب معصيت باشد مانند نماز خواندن در زمين غصبى و جائى كه به ستم گرفته شده است ) .
157 - امام عليه السلام ( در بارهء دست اندازى به حق ديگرى ) فرموده است
: 1 - كسى كه در بارهء حقّ خود سهل انگارى كند سرزنش نمى شود بلكه سرزنش براى كسى است كه بحقّ ديگرى دستبرد زده ( زيرا كسى كه بحقّ ديگرى دست اندازد ستم نموده و ستم بدترين زشتيها و ستمگر شايستهء سرزنش است ) .
158 - امام عليه السلام ( در زيان خود پسندى ) فرموده است
: 1 - خود پسندى ( شخص را ) از بدست آوردن افزونى باز مى دارد ( زيرا خودپسند در هر مقامى گمان دارد كه منتهى درجهء آن را يافته و اين گمان او را از بدست آوردن مقام بالاتر باز مى دارد ) .
159 - امام عليه السلام ( در دل نبستن به دنيا و اهل آن ) فرموده است :
1 - امر ( آخرت كه از مرگ شروع مىشود ) نزديك است ( براى برداشتن توشه بكوش ) و با هم بودن ( در دنيا ) اندك ( به زودى جدا مىشويد پس دلبستگى را نشايد ) .