272 - امام عليه السلام ( در ترغيب بطاعت ) فرموده است
: 1 - هر كه دورى سفر ( آخرت ) را به ياد داشته باشد آماده مىشود ( تقوى و پرهيزكارى را شعار خويش قرار مىدهد ) .
273 - امام عليه السلام ( در پيروى از عقل ) فرموده است
: 1 - نيست بينائى ( آگاهى دل ) با ديدهها و چشمها كه گاهى چشمها به دارندهء خود دروغ مى گويند ، 2 - و ( لى ) خرد خيانت نمى كند ( بغلط و اشتباه نمى اندازد ) كسى را كه از او پند و اندرز بخواهد ( در شناختن حقائق بايد بعقل اعتماد نمود نه بحسّ ، زيرا بسا محسوس و بديهىّ كه معلوم نيست و بسا عقلىّ و نظرىّ كه نزد دلهاى روشن از هر بديهىّ آشكارتر است ، و از اينرو است كه حكماء گفتهاند : يقينيّات همان معقولات است نه محسوسات ، زيرا حكم حسّ در مظنهّء غلط و اشتباه است و بسيار حسّ دروغ مى گويد و ما را به اعتقادات نادرست وامى دارد ، چنان كه بزرگ را كوچك و كوچك را بزرگ و متحرّك را ساكن و ساكن را متحرّك مى پنداريم ، و امّا عقل در هر چه راه يابد و پيش او بديهىّ و آشكار گردد غلط و اشتباه در آن راه ندارد ، بنا بر اين گفتار نادانان كه مى گويند دليلى بزرگتر و بالاتر از حسّ و ديدن با چشم نيست باطل و نادرست است ) .
274 - امام عليه السلام ( در پيروى از پند و اندرز ) فرموده است
: 1 - بين شما و بين ( شنيدن و پيروى از ) موعظه و پند پردهاى از غفلت و بيخبرى مى باشد ( كه هر گاه آن پرده را با پيروى نكردن از شهوات دريده در پايان كار انديشه نمودى از پند و اندرز نتيجه مى گيرى ) .