275 - امام عليه السلام ( در نكوهش افراط و تفريط ) فرموده است
: 1 - نادان شما ( كار را از روى نادانى ) زيادة مىكند ، و داناى شما ( كار را از وقت خود ) بتأخير مى اندازد ( در بعضى از نسخ نهج البلاغه جاهلكم مزداد مسوّف بدون كلمهء و عالمكم ذكر شده است كه معنى آن چنين است : نادان شما « بفكر اينكه گناه او را خواهند بخشيد در گناه » زيادهروى مى نمايد و « توبه و بازگشت را » به تاخير مى اندازد ) .
276 - امام عليه السلام ( در اينكه علم راه عذر را مى بندد ) فرموده است
: 1 - علم و دانستن ( احكام دين ) راه بهانهء بهانه جويان را ( كه مى گويند : خدا كريم است و رحيم و نيازى برنج و بندگى ما ندارد ) مى بندد ( پس هر كه با دين و كتاب و رسول آشنا شد عذر و بهانهاش پذيرفته نيست ) .
277 - امام عليه السلام ( در سرزنش كسى كه كار را بموقع انجام ندهد ) فرموده است
: 1 - با هر كه تعجيل و شتاب نمايند ( مرگش زود برسد ) مهلت مى خواهد ( كه عبادت و بندگى كند ) و هر كس را مهلت دهند و زود نخواهند ( عمرش دراز باشد ) با تأخير افتادن ( كه وقت دارم و در آينده انجام مى دهم ) بهانه جويد ( كار امروز به فردا اندازد ) .
278 - امام عليه السلام ( در بارهء دل نبستن به خوشحالى ) فرموده است
: 1 - مردم به چيزى نگفتند خوشا به حالش مگر آنكه روزگار براى آن روز بدى را پنهان دارد ( زمانه به نعمتى كه در آدمى بيند رشك برد و آن را بگيرد ، پس خردمند به خوشحالى دنيا دل نبند و آسوده ننشيند ) .