( مردن را ) باور داريد پس ( توشه برداشته ) پا پيش گذاريد .
267 - امام عليه السلام ( در دورى از آز و آرزو ) فرموده است
: 1 - طمع ( آدمى را ) بر سر آب مى آورد بى آنكه ( او را سيراب كرده ) باز گرداند ( هر كه به آن گرفتار شود تباه گشته رهائى نيابد ) و ضامن است بى آنكه ( بعهد و پيمان خود ) وفاء كند ، 2 - و بسا آشامنده كه پيش از سيراب شدن گلوگير شود ( بسا آزمند كه در راه بدست آوردن مطلوب پيش از رسيدن به آن و بهره بردن تباه گردد ) 3 - و هر چند منزلت چيزى كه به آن رغبت مىشود افزون باشد اندوه نيافتن و بدست نياوردن آن بسيار گردد ، 4 - و آرزوها ديدههاى بينائيها را كور مى نمايد ، 5 - و نصيب و بهرهء ( مقدّر ) مى آيد پيش كسى كه بسوى آن نمى آيد ( بهرهء مقدّر خواهد رسيد هر چند در طلب آن كوشش نداشته و آرزومند آن نباشند ) .
268 - امام عليه السلام ( در خوش ظاهرى و بدى باطن ) فرموده است
: 1 - بار خدايا پناه مى برم به تو از