265 - امام عليه السلام ( در اينكه بايد به آنچه مقدر شده ساخت ) فرموده است
: 1 - با يقين و باور بدانيد كه خدا قرار نداده براى بنده - اگر چه بسيار چاره جو و سخت كوشا و در مكر و فريب توانا باشد - بيشتر از آنچه در علم الهى براى او مقدّر و نامزد گشته است ، 2 - و جلوگير نشده است بين بنده - كه ناتوان و كم چاره بوده - و بين اينكه برسد به او آنچه در علم الهىّ براى او مقدّر و نامزد شده است ، 3 - و شناساى به اين راز و به كار برندهء آن از جهت آسودگى در سود ( دنيا و آخرت ) برترين مردمان است ، و چشم پوشنده و شكّ كنندهء در آن از جهت گرفتارى در زيان برترين مردمان است ، 4 - و بسا بنعمت رسيدهاى كه بسبب نعمت كم كم به عذاب و كيفر نزديك گشته ، 5 - و بسا گرفتارى كه بر اثر گرفتارى احسان و نيكوئى به او شده است ، 6 - پس اى شنوندهء ( اين گفتار ) بسيار سپاسگزارم و كم بشتاب و به رسيدهء از روزى بايست و تن برضاء بده ( كه كس را بيشتر از آنچه بايد به او برسد ندهند . و اين مطلب منافات با امر و دستور بدعاء و سعى و كوشش در طلب رزق ندارد ، زيرا دعاء و سعى در بدست آوردن روزى گاهى سبب وجود روزى بيش از آنچه مقدّر گشته مىشود ) .
266 - امام عليه السلام ( در ترغيب به عبادت ) فرموده است
: 1 - دانائى خود را ( به نيست شدن دنيا ) نادانى قرار ندهيد ( كه از آخرت چشم پوشيده به دنيا دل بنديد ) و باورتان را ( به مردن ) به دودلى نگردانيد ( بنا بر اين ) 2 - اگر ( به نيستى دنيا ) دانائيد پس ( براى آخرت ) كار كنيد ، و هر گاه