261 - امام عليه السلام ( در بارهء كوشش براى دنيا و آخرت ) فرموده است
: 1 - مردم در دنيا دو دستهاند : يكى در دنيا براى دنيا كار مىكند كه او را دنيا گرفتار ساخته و از ( كار ) آخرتش باز داشته ، مى ترسد باز ماندگانش به تنگدستى دچار شوند ( براى آنها مال و دارائى مى اندوزد تا نيازمند نشوند ) و از تنگدستى خود ايمن و آسوده گشته ( براى گرفتارى روز رستخيز كارى انجام نمى دهد و در فكر تنگدستى آن روز نيست ، يا به اين معنى كه باك ندارد و خود در تنگى بسر برد تا مال و دارائى براى فرزندانش گرد آورد ) پس زندگى خود را در سود ديگرى بسر مى رساند ، 2 - و يكى در دنيا براى آخرت كار مىكند و بى آنكه كار كند آنچه براى او ( مقدّر ) است از دنيا مى رسد ، پس هر دو بهره را جمع نموده و هر دو سرا را بدست آورده است ، و نزد خدا با آبرو گشته و از او حاجتى نخواهد كه روان سازد ( زيرا آبرومندى او نزد خدا مستلزم رواشدن درخواستهاى او است ) .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 1217
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص١٢١٧