50 - از خطبههاى آن حضرت عليه السلام است ( در بيان آنچه سبب فتنه و فساد مىشود ) :
( 1 ) منشأ فتنه و فسادها ( در ميان مردم ) پيروى از خواهشهاى نفس است ، و احكامى كه بر خلاف شرع صادر گردد ، كتاب خدا ( قرآن كريم ) با آن خواهشها و حكمها مخالف است ، و ( همچنين از اسباب فتنه و فساد آنست كه ) گروهى از مردم ديگران را بر خواهشها و حكمهاى بر خلاف دين يارى و پيروى ميكنند ( چون حقّ و باطل را در هم مى نمايند فتنه و فساد ظاهر مىشود ) ( 2 ) پس اگر باطل با حقّ در هم نمى شد راه حقّ بر خواهان آن پوشيده نمى گرديد ، و اگر حقّ در ميان باطل پنهان نمى بود دشمنان ( هرگز ) نمى توانستند از آن بد گوئى كنند ، ( 3 ) و ليكن چون قسمتى از حقّ و قسمتى از باطل فرا گرفته و درهم مى گردد پس آنگاه شيطان بر دوستان خود تسلّط پيدا مىكند ( براى اضلال و گمراهى فرصت بدست آورده ، و باطل را در نظر خواهان حقّ جلوه مىدهد و راه بد گوئى را براى دشمنان دين باز مى نمايد ) و كسانى كه لطف خدا شامل حالشان گرديده است ( از اضلال و گمراهى شيطان ) نجات مى يابند ( و از آميزش حقّ بباطل در شبهه نمى افتند ) .
51 - از سخنان آن حضرت عليه السلام است آنگاه كه لشگر معاويه در جنگ صفين بر اصحاب آن بزرگوار پيشى جسته راه ورود به آب فراتر به تصرف در آورده آنان را از برداشتن آب مانع گشتند :