52 - از خطبههاى آن حضرت عليه السلام است ( در بيان بيوفائى دنيا و اهميت ندادن به آن و ترغيب مردم بآخرت و بزرگ شمردن ثواب و عقاب و نعمتهاى حق تعالى )
قسمت أول خطبه
اين خطبه پيش از اين به روايتى اختيار و نقل شده ، و در اينجا از روى روايت ديگرى براى اختلافى كه در اين دو روايتست بيان مى كنيم : ( 1 ) آگاه باشيد دنيا و بفناء و نيستى نهاده ، و ( بر اثر تغييراتى كه در آن مشاهده مىشود ) در گذشتش را اعلام كرده ، و خوشى آن باقى نمى ماند ، ( مانند جوانى و تندرستى ) و به تندى ( از اهلش ) رو بر مى گرداند ، و ساكنين خود را بفناء و نيستى مى كشاند ، و همسايگان را بسوى مرگ ميراند ( تا به گورستان بسپارد ) و شيرينيهاى آن به تلخى مبدّل شد ( مانند جوانى به پيروى و تندرستى كه به بيمارى تبديل مى گردد ) و صافيهاى آن تيره گرديد ( پس اكنون كه تغييرات در آن آنى و فورى و بهرهء از آن موقّتى است ، نبايستى به آن دلبند شد ) ( 2 ) پس از اين دنيا ( نسبت به زندگانى هر كس زمانى ) باقى نمانده مگر ته ماندهاى ( چند روزى ) مانند ته ماندهء آب در مشك كوچكى ، يا باقى نمانده از آن مگر جرعهاى