48 - از خطبههاى آن حضرت عليه السلام است ( كه در نخيله ) هنگام رفتن بشام
( جنگ صفّين در بيست و پنجم ماه شوّال سال سى و هفت هجرى فرموده ) : ( 1 ) سپاس خداوند را سزا است هر بار كه شب گردد و جهان رو به ظلمت و تاريكى نهد ، و ستايش حقّ تعالى را روا است هر وقت كه ستاره هويدا و پنهان شود ( هميشه در هر وقتى از اوقات حمد و شكر خداى متعال بر هر كس واجب و لازم است ) و حمد بيشمار معبودى را است كه مستجمع جميع صفات كماليهّ است ، و نعمت و بخشش او تمامى ندارد ( همگان را شامل است ) و فضل و كرمش را هيچ چيز برابرى نمى كند . ( 2 ) و بعد جلو داران لشگر خود ( زياد ابن نصر و شريح ابن هانى ) را ( با دوازده هزار سوار ) فرستادم ، و بايشان دستور دادم كه در كنار فرات درنگ نمايند تا فرمان من ( در خصوص حركت ) به آنها برسد ، ( 3 ) و مصلحت در اين ديدم كه از اين آب ( فرات ) عبور كرده نزد عدهّاى از شما ( مسلمانان ) روم كه در اطراف دجله ساكن ( اهل مدائن ) هستند و ايشان را تجهيز كرده با شما بجنگ دشمنتان بياورم ، و آنها را براى شما كمك قرار دهم . ( سيّد رضىّ فرمايد : )
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 135
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص١٣٥