نه بدست آوردن غنيمت ، و بالأخره ) ( 5 ) گروهى كه گردنكشان آنان را ذليل و خوار مى پندارند و در روى زمين قدر و منزلتشان معلوم نيست و در آسمان مشهورند ( مردمان خدا پرست از جان گذشته مقرّب درگاه الهىّ كه خود پرستان به چشم حقارت و كوچكى به آنان مى نگرند ) براى رضاء و خوشنودى خدا با آن فتنه جويان جهاد مى نمايند ، ( 6 ) پس هنگام پيدايش آن فتنهها واى بر تو اى بصره از سپاهى كه بر اثر غضب و خشم خداوند پديد آيد ، و ايشان را گرد و غبار و صدايى نباشد ( ناگهان پيدا شوند ) و ( بر اثر ورود آنان ) زود باشد كه ساكنين تو مبتلى شوند به مرگ سرخ ( كشته شدن ) و گرسنگى غبار آلوده ( قحطى كه رخسار گرسنه تيره و تاريك گردد ) .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 302
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٣٠٢