و راستى آنچه بيان شد باشد ، و بيشتر اصحاب و علماء نقل بمعنى را با بدست آمدن شرائط نامبرده جائز و روا دانستهاند مطلقا يعنى خواه سخن حضرت رسول اللَّه ( صلّى اللَّه عليه و آله ) باشد خواه سخنان ائمّهء معصومين ، و گفتهاند : آنچه شما ذكر نموده و ياد آورى كرديد بيرون از بحث و گفتگو است ، زيرا جز اين نيست كه ما نقل بمعنى را جائز و روا دانستيم براى كسى كه الفاظ را بفهمد و دريابد و خواصّ و آنچه را كه مخصوص و ويژهء آن الفاظ است و مقاصد و آهنگهاى آنها را بشناسد ، و عدم اختلال و درهم و برهم نشدن مقصود به آن الفاظ را در آنچه بيان مىكند بداند ، و محقّقا همهء علماء پيشين و دانشمندانى كه پس از آنان آمدهاند نقل روايت را بمعنى جائز و روا دانستهاند هر گاه ببيان خود معنى قطع و باور نمايد ، زيرا از آنچه معلوم و دانسته شده آنست كه اصحاب پيغمبر و ائمّه ( عليهم السّلام )
بحار الأنوار ( ج 1 و 2 ) ( بنادر البحار ، كتاب العقل و العلم و الجهل ) ( فارسى ) — صفحة 277
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٢٧٧