و كلينىّ روايت نموده كه ابى بصير گفته : به ابى عبد اللَّه ( امام صادق ، عليه السّلام ) گفتم : گفتار خداى كه بزرگ است مدح و ستايش او :
الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ
( سوره 39 آيه 18 يعنى ) آن بندگانى كه سخن ( توحيد و شرك و حقّ و باطل ) را ( از مردم ) ميشنوند پس نيكوتر آن سخن ( توحيد و حقّ و درستى ) را پيروى ميكنند ، تفسيرش چيست ؟ فرمود :
آن مردى است كه حديثى را ميشنود پس آن را آنچنان كه شنيده ( براى ديگرى ) نقل مينمايد ، و در آن ( چيزى ) نميافزايد و از آن ( چيزى ) نميكاهد .
و برخى از ايشان ( علماء و دانشمندان در اين باره ) مبالغه نموده ( بسيار كوشيده و گفته : تغيير دادن قال النّبيّ يعنى پيغمبر ( صلى اللَّه عليه و آله ) فرمود را به قال رسول اللَّه يعنى فرستادهء خدا فرمود و نه عكس آن يعنى قال رسول اللَّه را به قال النّبىّ جائز و روا نيست ، و آن سخنى است با مشقّت و رنج و فساد و تباهى آشكار بدون ثمره ( و نفع و سود ) .