بودن نقل و بيان كردن معنى حديث را به لفظ ديگر ، و شرح گفتار در آن آنست كه هر گاه حديث گوينده عالم و داناى بحقائق و درستيهاى الفاظ و سخنها و مجازهاى آنها ( كلماتى كه در غير معنى حقيقى خود استعمال و به كار برده شود ، و آن معنى از جهتى بمعنى اصلى شباهت داشته باشد ) و منطوق و گفته شده ( ظاهر و آشكار ) آنها و مفهوم و دانسته شده ( خلاف منطوق ) آنها و قصد و آهنگشدههاى آنها نباشد خلاف و ناسازگارى ميان علماء نيست كه براى چنين كسى نقل كردن معنى حديث جائز و روا نيست ، بلكه براى او تعيين مىشود همان لفظى را بطورى كه شنيده بيان كند ( و نقل بمعنى ننمايد ) هر گاه آن را تحقيق نموده و بر آن دانا و آگاه باشد و اگر به آن دانا نباشد بيان روايت هم براى او جائز نيست ( چه جاى اينكه نقل بمعنى نمايد ) و هر گاه عالم و داناى به آنچه گفته شد باشد گروهى از علماء گفتهاند : براى چنين كسى هم جائز نيست مگر بيان لفظى را كه شنيده ( نه آنكه نقل بمعنى كند ) و برخى از ايشان
بحار الأنوار ( ج 1 و 2 ) ( بنادر البحار ، كتاب العقل و العلم و الجهل ) ( فارسى ) — صفحة 274
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٢٧٤