در پرتو توضيحيكه داده شد بحقيقت قانون ارسطو ميرسيم كه ميگويد :
( تصادف به صورت همانند و پياپى قابل تكرار نيست ) پس اين قانون نه يك قانون عقلى قبلى است كه در رديف قواعد منطقى مستقلّ از تجربه باشد بلكه آن محورى است از براى گرد آمدن مقدار زيادى از احتمالات كه در نتيجهء آن تجمّع احتمال تكرار تصادف را به صورت همانند و پياپى از همهء احتمالات صورتهاى ديگر كه امكان وقوع دارند كوچكتر ميسازد .
( صورت تازهاى براى قانون ارسطو و نتايج آن )
ميتوانيم - بر اين پايه - قانون ارسطو را به صورت تازهاى درآورد پس از آنكه رنگ عقلى قبلى را كه پنداشته شده بود از آن بدور افكنيم و آن بشرح زير است
أ - ما ميدانيم كه ميان هرقطعهاى از زمان و قطعه ديگر آنكه بدنبال آنست و ميان هرحالت طبيعى ديگرى كه همزمان با آنست بتعداد زيادى تبانيات وجود دارد .
ب - ما ميدانيم كه ميان دو قطعه از زمان و دو حالت طبيعى تعداد كمى از توافقات وجود دارد .
ج - اينعلم باعث مىشود كه مقدار احتمال تأثير آن تباينات بر آنچه كه از از قطعهء زمان معيّن و يا حالت طبيعى معيّن ناشى مىشود جدّا بزرگ گردد .
د - اگر قطعهء زمان اول يا حالت طبيعى اوّل بيك پديدهء معيّنى انجامد و ما سبب آن را ندانيم در اين صورت انتظار ما بر اينكه آن قطعهء زمان بعدى و يا آن حالت طبيعى همزمان تصادفا به همان پديدهء انجامد بمراتب كمتر خواهد بود از انتظار ما بر اينكه آن قطعهء زمان بعدى و يا آن حالت طبيعى همزمان به نتيجهاى انجامد كه با نتيجهء اول اختلاف داشته باشد هرچند نتيجهء معيّنى باشد .
ما قانون ارسطو را پس از آنكه باينصورتش درآورديم ( قاعدهء عدم تماثل ) خواهيم ناميد و لازم است در اينجا اينمطلب را ملاحظه كنيم كه : ما به جهت اثبات اين قاعده اينمطلب را بعنوان اصل مسلّم فرض كرديم كه دخالت و تأثير تباينات و عنصرهاى متغيّر در پيدايش رويدادى مستلزم آن است كه آن رويدادها متنوّع و