كردم كه به شاهزاده عرض نمايد كه شهر تشريف بياورند فرمايشات ملوكانه شده كه بايد خودم در تلگرافخانه عرضه دارم فردا خود چاكر شهر مىرود در نهايت خوبى و اميدوارى و خوشى سركار شاهزاده را حركت مىدهد و آنچه بايد در انتظام كار تاكيدات بايد بشود و به سهام الملك و سركار والى و مشير الملك خواهد شد كار فارس روزبهروز منظم خواهد شد خاطر مبارك آسوده باشد و ابلاغ حكم مبارك را به جناب دبير الملك « 1 » كردم كه احكام صادر نمايد به والى هم در تلگراف تأكيد مىنمايم كه هرچه طلب شاهزاده است مضايقه نكرده بدهد با تهيه درست روانه نمايند و كمال چاكرى را عمل بياورند . احكام آذربايجان ديروز رسيد و امروز چاپار مخصوص آنجا را فرستادم رفت و آدم مخصوص هم فرستادم نزد حسين قلى خان بختيارى كه قرار سوار را بدهد بنويسد و بفرستد تا به عرض برسانم او را هم زياد اميدوار كردم و لفظى نصايح نوشتم و در ميانه قشقايى و بختيارى هميشه راه حرف و فتنه و خونىگرى بود به او حالى كردم مبادا امر خلافى و هواى نفس رو بدهد كه باعث فتنه ديگرى شود . نوشتم هرچه مىكند به شور و صوابديد سهام الملك نموده باشيد و بعد از آنكه او تصديق كرد اقدام نماييد زيرا كه سركرده عاقل كاردان است و مآلانديش . زياده جسارت ندارد .
امر الاقدس مطاع
مهر : عبده فيروز 1252 [ 16 جمادى الاول سنه 1288 ]
[ 49 نامه نصرت الدوله به شاه در باب تشكيل يك فوج هزار نفرى در ساوجبلاغ آذربايجان و استدعاى اعطاى امتياز به مظفر الدوله - جمادى الاولى 1288 ]
قربان خاك پاى مباركت شوم در باب سيف الدين پسر مرحوم سردار مقرر فرموده بوديد كه رسيدگى شود سيصد تومان به
هامش
( 1 ) . محمد حسين دبير الملك فراهانى در سال 1225 ق متولد شد . در سال 1276 ق به عضويت شوراى دولتى درآمد . در سال 1283 ق از سوى شاه متصدى امور مشروحه ذيل گرديد : وزير رسائل يا وزير دار الانشاء ( رئيس دفتر مخصوص شاه ) ، متصدى امور حكومتى تهران و خالصجات ، اداره حكومتى كرمان ، عراق ، در جزين و پستخانههاى راه آذربايجان .
در سال 1284 ق علاوه بر سمتهايى كه داشت امور بلوك خوار نيز به او واگذار شد . در سال بعد به سمت توليت آستان قدس رضوى منصوب شد . در سال 1288 ق علاوه بر عضويت دار الشوراى كبرى بار ديگر به وزارت رسائل منصوب شد .
در سال 1290 ق وزارت كشور نيز به او محول گرديد . در اواخر همين سال به حكومت اراك منصوب گرديد . بالاخره در اوائل سال 1297 ق در تهران درگذشت . ر . ك . مهدى بامداد ، همان ، ص 383 .