سكه به نام او در ولايت جونپور دارند و ملا غزالى شاعر مشهدى اين سجع يافته بود كه :
بسم الله الرحمن الرحيم * وارث ملك است محمّد حكيم
شاهنشاهى به استماع اين خبر ميرزا ميرك رضوى را كه وكيل خان زمان بود به خان « 1 » باقى خان سپردند و مهمات ولايت پنجاب را به عهدهء خان كلان و ساير اتكه خيل گذاشته در دوازدهم ماه مبارك رمضان سنهء اربع و سبعين و تسعمائة ( 974 ) متوجه آگره شدند و در قصبهء تهانيسر كه از قديم الايام كان كفر آمده است ، سير نمود . در حوض كركهيت كه جماعت كوروان و پاندوان - عليهم اللعنه - پيش از اين به چهار هزار سال و كسرى در زعم هندوان به انبوهى هفتاد و هشتاد كرور نفر ، بلكه زياده كشته شده و از راه آب به جهنم رفتهاند و هر سال در آنجا مجمعى عظيم مىشود و اهل هند در آن معبد طلا و نقره و جواهر و اقمشه و امتعهء نفيسه سرا و علانية انفاق مىنمايند و به حكم آنكه گفتهاند :
نكويى مىكن و در آب انداز
پنهانى زرها در آب مىاندازند و جماعت جوگيان و سناسيان كه رهبانان هنداند در آنجا به تعصب جنگ مىكنند ، تماشاى محاربهء اين طايفه كردند و جمعى از سپاهيان خوب خاكستر بر بدن ماليده حسب اشارت به مدد سناسيان كه قريب سيصد نفر بودند با جوگيان كه از پانصد كس متجاوز بودند كارزار كردند و چندين از اينطرف و از آنطرف كشته شده آخر سناسيان غالب آمدند و چون دهلى محل نزول اجلال شد ميرزا ميرك رضوى از حبس خان باقى خان گريخته به موكلان خود رسيد و خان باقى خان نيز از ترس سياست پارهيى راه جستوجوى نموده به آنها ملحق گشت .
كان را كه خبر شد خبرش بازنيامد
و در اين منزل شاه فخر الدين مشهدى ، شهاب خان تركمان را كه پرگنهء بهوجپور جايگير داشت و محمّد امين ديوانه از لاهور گريخته در پرگنهء او رفته و اسب و خرجى امداد يافته به جانب باغيان شتافته بود ، به سعايت تتارخان حاكم دهلى به
هامش
( 1 ) . نسخه : بجان باقى خان .