سنگ را كه از امراى چهار هزارى است كمك خان خانان از راه جسل مير فرستادند و جانى بيگ بعد از محاربات صعب مردانه مغلوب و مضطر شده از در مصالحه آمده دختر خويش به پسر خان خانان داد و بعد از فتح كشمير همراه خان خانان ، چنانچه بيايد ، به ملازمت آمد و در پنجم جمادى الثانى سنهء الف تحويل نوروز آغاز سال سى و هفتم از جلوس شده و ريشتراشى به تلاش مىكردند و اين مصراع تاريخ يافتند كه :
بگفته ريشها بر باد داده مفسدى چندى
و رسم همان و آيين همان بود و احكام همان با زيادتى حكمى چند ديگر بر قياس سابق ، از آن جمله اينكه دراهم و دنانير مسكوكه به سكهء پادشاهان سابق را گداخته به بهاى طلا و نقره فروشند و از آنها اثر در عالم نگذارند و انواع اشرفى و روپيه را كه در آن سكهء پادشاهى باشد خواه كهنه بود خواه نو به يكطور رايج گردانند و تفاوت سنوات اصلا منظور نباشد و قليج خان مقيد شده هر روز صرّافان را طلبيده از ايشان مچلكه مىگرفت و مصادره مىنمود و به قدغن تمام چندى را بكشت و با وجود آن از قلابى بازنمىآمدند و فرامين مشتمل بر تأكيد و اهتمام در اين باب در اقصاى ممالك نوشته فرستادند و فايدهيى نداشت ، آخر به اهتمام خواجه شمس الدين خوافى ديوان كل آن حكم نفاذ يافت و در روز شرف آفتاب كه درجهء نوزدهم حمل باشد جعفر بيگ ملقب به آصف خان بخشى را بر سر جلالهء تاريكى كه از پيش عبد الله خان آمده راه كابل قطع مىنمود نامزد گردانيدند تا به اتفاق محمّد قاسم خان حاكم كابل استيصال آن مفسدان نمايد و نظام الدين احمد را به منصب بخشىگرى كل متعين ساختند و در آخر شعبان زين خان كوكه را نيز به كمك آصف خان و استيصال بقية السيف تاريكيان و تعمير ولايت سواد و بجور كه مطلق خراب شده بودند نامزد گردانيدند و در اواسط ماه شوال اين سال حافظ سلطان رخنهء هروى كه صاحب خير بالذات بود آثار پسنديده از او خيلى مانده خصوصا باغ و عمارات سرهند كه در هند ثانى ندارد در سنهء نود سالگى از سراى غرور به دار السرور انتقال نمود و اين تاريخ به عمل تعميه يافتند كه :
رخنه در باغ شد و آب نماند