آنكه قصور ذاتي از پذيرش داشت و بطلان و عدم قابليت در ذاتش بود ، زيرا كه نفس قابل از حضرت جمع است ، پس آنجا كه قدرت بر ممتنعات عرفى و ذواتى كه بطلان ذاتي دارند تعلق نمى يابد نه از آن جهت است كه فاعل نمى تواند آن را ايجاد كند و از ايجاد آن عاجز است - كه خداوند بسى بالاتر و والاتر از آن است كه نسبت عجز و ناتوانى به أو داده شود - بلكه از آن جهت است كه در ممتنع قابليت پذيرش وجود نيست .
بيان محقق داماد در سر عدم تعلق قدرت به ممتنعات
سيد محقق داماد و سند ممّجد أستاذ ، مسند نشين علوم عقلى و نقلى ، و سعادتمند در جهت علمي و عملى ، أستاذ همگانى همگان ( كه خداى تعالى از أو راضى باد ، و به پاس خدمتى كه به اولياء حكمت و معرفت كرده بهترين پاداش را به أو عنايت فرمايد ) در كتاب قبسات مى فرمايد : « آنچه مقدور بودن اشياء را تصحيح مىكند ، و آن چيزى كه علت واقعى است از براي صحت وقوع اشياء در تحت سلطنت تعلق قدرت ربوبى وجوبى ، همان طبيعت امكان ذاتي اشياء است . پس هر آنچه كه بالذات ممكن است و امكان در حقيقت ذات اوست ، أو در سلسلهء استناد بالاخره به حضرت بارى قيّوم واجب ( جلّ سلطانه ) منتهى مىشود و خود آن شى ء و همهء آنچه وجودش بر آنها متوقف است از ممكناتى كه در سلسلهء طولى وجود اين ممكن قرار گرفتهاند همگى به خداى سبحان استناد دارند » .
سپس مى فرمايد : « و اوست آفرينندهء على الاطلاق هر چيزى كه در وجودش نيازمند به سببى است كه خداوند خالق آن چيز است و