فقط آن نيست كه جبرئيل آن را قرائت كرده ، بلكه خواندن جبرئيل هيچ ارتباطى با ماهيت آية ندارد .
و بسم اللّه نيز يك آية است كه در اول هر سوره نازل شده و با نزولش در هر سوره حقيقتش اختلاف پيدا نمى كند ، و بسم اللّه سورهء حمد مثلا همان بسم اللّه سورهء اخلاص است ، و تنها از آن جهت كه چند مرتبه نازل شده لازم نمى آيد كه در خواندنش بسم اللّه همان سوره را كه مى خواهى بخوانى قصد كنى و گر نه لازم است كه در خواندن حمد هم قصد كنى كه كدام يك از حمدها را مى خوانى ، حمدى كه اول نازل شده و يا حمدى كه مرتبهء دوم نازل شده ، چون سورهء حمد نيز دو بار نازل شده ! بنا بر اين ضررى ندارد كه در گفتن بسم اللّه سورهء مخصوصى را قصد نكند ، بلكه اگر بسم اللّه را بي قصد سورهاى گفت و پس از گفتن بسم اللّه ، آن سورهء ديگر را خواند نيز ضرر ندارد . و اين گونه اختلاف مانند اختلاف قصدى است كه خارج از تعين ماهيات باشد » .
نظر مؤلف در سخن عارف كامل مرحوم ملكى
و اين سخن از آن بزرگوار ( قدّس اللّه نفسه الزكية ) غريب است ، زيرا اشكال به اينكه مكرر نازل شدن موجب اختلاف حقيقت در بسم اللّه باشد و يا آنكه لازم باشد آنچه جبرئيل آن را قرائت كرده قصد شود هر چند اشكال صحيحى نيست ، لكن با نظر به آنچه گفتيم و با تدبر در آنچه كاملا روشن شد و باطنش مكشوف شد حقيقت امر به قدر استعدادت براي تو واضح و منكشف خواهد شد كه حقيقت بسم اللّه در آغاز سورهها با همديگر اختلاف دارند ، بلكه بسم اللّه گفتن