نقل و تتميم سخن عارف كامل حاج ميرزا جواد ملكى دربارهء بسم الله الرحمن الرحيم
يكى از مشايخ ارباب سير و سلوك ( رضوان اللّه عليه ) در كتاب اسرار الصلاة چنين مى گويد : « عيبى ندارد كه به پاسخ اشكالى كه ميان اهل علم پيدا شده اشارهاى بكنيم و آن اشكال اين است كه اگر كسى در نماز بسم اللّه الرحمن الرحيم گفت بدون آنكه سورهاش را تعيين كند و يا به قصد سورهاى گفت كه نمى خواهد آن سوره را بخواند بلكه مى خواهد سورهء ديگرى را بخواند ، در چنين بسم اللّه اشكال كردهاند ، از اين راه كه بسم اللّه در هر سوره يكى از آيات آن سوره است و در اين صورت غير از آن بسم اللّه خواهد بود كه در سورهء ديگر است ، چون ثابت شده كه بسم اللّه در اول هر سوره نازل شده است بجز سورهء برائت .
پس اگر بخواهيم اين الفاظ عنوان قرآن بودن را داشته باشد بايد قصد حكايت همان را بكنيم كه جبرئيل آن را بر رسول خدا خوانده و الا آن الفاظ حقيقتى غير از اين ندارند . بنا بر اين در قرائت شدن ( يا قرآن شدن ) اين الفاظ لازم است كه آنچه جبرئيل آن را قرائت كرده قصد شود ، و آنچه جبرئيل در فاتحه قرائت كرده بسم اللّه سورهء فاتحه است ، و همچنين بسم اللّه هر سوره از آيات آن سوره محسوب نشود مگر آنكه به قصد بسم اللّه همان سوره خوانده شود ، پس اگر تعيين قصد نشد آيهء اين سوره نخواهد شد بلكه اصلا قرآن نخواهد بود .
و پاسخ همهء اين حرفها آن است كه آيات قرآن در هر عالمى حقيقتى دارد و براي هر آية اثرهاى مخصوصى هست ، و حقيقت آيه
شرح دعاى سحر ( فارسى ) — صفحة شرح دعاى سحر 128
مساهمون: السيد الخميني
صشرح دعاى سحر ١٢٨