نعبد تا پايان سورهء مباركه گنجانده شده است . و همگى دايرهاى كه به طور تفصيل در سورهء فاتحه است به طور جمع در الرحمن الرحيم موجود است ، و در اسم به طور جمع الجمع هست ، و در باء كه الف ذات در آن مختفى است به طور احديت جمع الجمع وجود دارد ، و در نقطهاى كه در زير باء است و تمام دايرهء وجود در آن نقطه سريان دارد به طور احديت سّر جمع الجمع وجود دارد . و اين گونه احاطه و اطلاق فقط در آغاز فاتحة الكتاب الهى است كه وجود با آن آغاز شده و عابد و معبود به همديگر ارتباط يافتهاند .
پس حقيقت اين بسم اللّه كه در سورهء مباركهء حمد است از حيث جمع و تفصيل عبارت است از فيض مقدس اطلاقى ، و حق مخلوق به ، و اوست كه أعظم أسماء الهى و بزرگترين نام خداست ، و همان خليفه است كه تمام سلسلهء وجود از غيب و شهود در هر دو قوس نزول و صعود تحت تربيت أو قرار دارند ، و ديگر بسم اللّهها از تعين هاى اين اسم شريف بوده و از مراتب آن مى باشند بلكه هر بسم اللّه كه براي آغاز كارى از كارها گفته شده مانند خوردن و آشاميدن و آميزش جنسى و ديگر كارها تعينى است از تعين هاى اين اسم مطلق ، هر يك به حسب حد و مقام خود ، و آن اسمى كه در آن به كار رفته هرگز اين اسم أعظم نيست ، كه اين اسم ، اجلّ از آن است كه در مقام اطلاق و سريانى كه دارد به چنين كارهاى نالايق تعلق يابد .
پس اسم در مقام خوردن و آشاميدن مثلا عبارت است از تعين اسم أعظم به تعين خورنده و آشامنده و يا به تعين ميل به خوردن و آشاميدن ، كه همهء اين ها از تعينات آن اطلاق است . و اگر چه تعين ها با مطلق اتحاد دارند ولى مطلق با اطلاق و سريانى كه دارد به همراه مقيد نيست .
شرح دعاى سحر ( فارسى ) — صفحة شرح دعاى سحر 127
مساهمون: السيد الخميني
صشرح دعاى سحر ١٢٧