وقايع سنهء احدى و سبعين و سبعمائه ذكر محاربت حضرت صاحبقران با امير حسين و ظفر يافتن به عون ملك ديان
قال الله تعالى
إِنَّا مَكَّنَّا لَهُ فِي الْأَرْضِ وَ آتَيْناهُ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ سَبَباً فَأَتْبَعَ سَبَباً
« 1 » . امير حسين چون دل بر ايل « 2 » والوس دگرگون ساخت ، دلهاى خلايق نيز در وفا و هواى او تغيير يافت .
إِنَّ اللَّهَ لا يُغَيِّرُ ما بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ
« 3 » . هر ملك و پادشاه كه نيكخواه خلايق بود و رعايت رعيت نمايد ، دلها بر ولاى او راسخ و زبانها بر دعا و ثناى او مقصور باشد .
نظم
شهر و سپه را چو شوى نيكخواه * نيك تو خواهد همه شهر و سپاه
حضرت صاحبقران به ديدهء فراست در جام جهاننماى ضمير منير چهرهء ملك و دولت امير حسين را خراشيده ديد . فتورى كه به حواشى احوال او راه يافته بود مشاهده نمود و با امرا مشورت فرموده همه گفتند كه بر قول و فعل او اصلا اعتماد نيست مبادا غدرى كند كه تدارك نتوان كرد و امراى دولت و نوينيان مملكت مثل امير داود و امير جاكو با آن حضرت يكدل شده حسين بيك الجايتو و امير سيف الدين و عباس بهادر و آق بوقا بهادر و شيخ على بهادر و دولتشاه بخشى و ايلچى بهادر به تبعيت امرا اتفاق نموده اظهار مخالفت كردند . امير على يساورى بىاجازت در خلوت اين مشورت درآمده امرا را به نوعى از اين صورت منع كرد كه همه از او متوهم شدند و
هامش
( 1 ) . سورة الكهف آيات 84 و 85
( 2 ) . س : با ايل - ك : بايل .
( 3 ) . سورة الرعد 11