ملئت جورا . »
و در روزگار قائم ، آل سلجوق ، مقدّم ايشان دو برادر ، يكى ابو سليمان داوود و لقبش جغرىبك و يكى ابو طالب محمّد و لقبش طغرل بك پسران ميكائيل بن سلجوق التركمانى كه برادرزادهء موسى بن بيغو بودند از حدود بخارا خروج كردند و در سنهء خمس و عشرين و اربع مائه به خوارزم آمدند و در سنهء ست به خراسان آمدند و بر سلطان مسعود بن محمود بن سبكتكين خروج كردند و حربهاى بسيار ميان ايشان رفت . عاقبت مسعود منهزم شد و ايشان بر مملكت ماوراء النهر و خراسان مسلّط شدند و استيلا يافتند .
اين فتح دولت سلجوقيان را اول بود و روى در تعارج و ترقى داشت و از آن [ 316 ] غزنينيان در تراجع افتاد .
و در عهد قائم ، تركى برخاست نام او ارسلان بساسيرى ، غلام خواجهاى بود از شهر فسا و مردى جلد بود . پيش قائم آمد و نيك تمكين يافت و كار خلافت بر اين ارسلان مىرفت و در آخر عاصى شد و قائم را فروگرفت در ذى الحجّهء سنهء خمس و اربع مائه و سلطان طغرل بك سلجوقى از همدان لشكر كشيد و به بغداد آمد و با ارسلان حرب كرد و او را بشكست و قائم را بازستد و بر اسب نشاند و باز بغداد آورد . و طغرل بك قدرى راه در ركاب خليفه پياده برفت . قائم فرمود : « اركب يا ركن الدين ! » و آن لقب بر طغرل بك بماند و از آن وقت باز لقب سلاطين از « دولة » به « دين » بازگشت و بعد از اين او را سلطان ركن الدين گفتندى . و قائم عهد و منشور جملهء ملك عجم به طغرل بك داد .
و قائم در پنجشنبه دهم شعبان سنهء سبع و ستين و اربع مائه از دنيا رفت . مدّت خلافتش چهل و چهار سال و عمرش هفتاد و شش سال . و بعد از او با پسرش بيعت كردند ؛ نام او عبد اللّه بن محمّد القائم .
المقتدى على اللّه عبد اللّه بن القائم
و مقتدى به خلافت نشست ، روز جمعه شانزدهم شعبان سنه سبع و ستّين و اربع مائه و اول كسى كه با وى بيعت كرد ، شيخ امام عماد الدين ابو اسحاق ابراهيم بن على بن يوسف الفيروز آبادى بود المعروف به شيخ ابو اسحاق الشيرازى - رحمة اللّه عليه - و اين شيخ از كبار ائمه بود و در علوم دين تصانيف بسيار دارد و او را كرامات بسيار است .