خداى و سنت رسول . و چون عمر بيعت كرد ، پس از عمر اوّل كسى كه با ابو بكر بيعت كرد و مطيع شد على بن ابى طالب بود « 1 » - كرّم اللّه وجهه - و بعد از او عثمان و بعد از عثمان جملگى صحابه از مهاجر و انصار بيعت كردند . و سعد عباده رنجور بود ، او را بياوردند و بيعت كرد . ابو بكر گفت : « يا سعد ! بيعت به كراهيت كردى و اگر از بيعت بازگردى گردنت بزنم » و سعد خود هم در آن رنجورى بمرد .
پس چون خلافت بر ابو بكر مقرّر شد ، اوّل كارى آن كرد كه هر حكمى كه پيغمبر در آخر عمر فرموده بود امضا كرد . و پيغمبر اسامة بن زيد را مقرّر فرموده بود تا به روم رود و قصاص پدرش زيد بن حارثه و خون جعفر بن ابى طالب بازخواهد كه در حرب موته كشته شده بودند ، و صحابه را گفت : « بسازيد تا به حرب موته رويد . » صحابه را گران مىآمد ، گفتند : « اين حرب جايى نمىرود ، اين زمان اكثر عرب مرتد شدهاند و اگر سپاه به روم و شام فرستى ، چون لشكرى بيايد ، در مدينه با تو سپاهى نباشد و خللى پيدا گردد . » ابو بكر گفت : كه من از آنچه پيغمبر - عليه السّلام - مقرّر فرموده يك سر موى تجاوز نكنم و اين حرب پيغمبر فرموده است ، اگر شما نمىرويد ، من به تن خود تنها بروم تا مزد اين غزا مرا باشد ، يا شهادت يابم و مزد زيادت باشد .
صحابه چون ديدند [ 196 ] كه چاره نيست ، اجابت رفتن كردند و گفتند : « ما مىرويم ، امّا اميرى بزرگتر از اسامه بر سر ما امير كن كه ما زير علم اسامه نمىرويم كه او مولىزاده است . » ابو بكر گفت : « اسامه اگر مولىزاده است ، از آن پيغمبر است و پيغمبر او را بدين اميرى مقرّر فرموده . » ابو بكر اسب بخواست و كمر بر ميان بست و تنگ اسب تنگ برمىكشيد و مىگفت : « اى جماعت ! ببايد رفت كه حكم رسول خداى است . » مردمان همه سوار شدند و با سليح برفتند . ابو بكر قريب يك فرسنگ راه پياده تشييع لشكر كرد ، هرچند گفتند كه يا خليفه برنشين . گفت : « از زبان مبارك پيغمبر شنيدم كه هر كس كه يك قدم راه در قصد كافر برود ، از آتش دوزخ ايمن شود . »
هامش
( 1 ) . اين مطلب صحيح نيست . به موجب روايت زهرى كه طبرى و بخارى و مسلم هر سه نقل كردهاند ، حضرت على ( ع ) مدت شش ماه يعنى تا وقتى كه حضرت فاطمه ( س ) زنده بود بيعت نكرد و پس از وفات فاطمه ( س ) كه مردم از او روگردان شدند ناچار بيعت كرد ( تاريخ اسلام ، على اكبر فياض ، ص 134 ) .