بر پايهء اين دو برداشت ، مىتوانيم چنين نتيجه بگيريم كه به نظر مىرسد قرآن كريم ، در اين مقطع مىخواهد اهل كتاب را هشيار گرداند ، و راه را در برابر آنان بگشايد ، تا اهداف راستين خويش را در ارتباط با دين و شريعت ، با ورود به آيين اسلام تحقّق بخشند ، و موضع آنان همانند موضع قوم موسى عليه السّلام نباشد كه آن حضرت آنان را به ورود به سرزمين مقدّس فرا مىخواند ، و آنان با آن كه آرمان و هدف ديرينشان بود ، سرپيچى كردند ، و آن فرصت مغتنم را از دست دادند ؛ اينجا نيز ، اگر هشيار نشوند ، فرصت را از دست خواهند داد ، و به تيه فكرى و عقيدتى و اجتماعى در عصر ظهور رسالت ختمى گرفتار خواهند شد ، همان گونه كه پيش از آن بر اثر نافرمانى ديگر فرستادهء خدا به سرگردانى در تيه سياسى و اجتماعى گرفتار آمدند .
از اينجا ، راز پشت پردهء اكتفاى قرآن را تنها به يادآورى اين موضعگيرى خاص از سوى بنى اسرائيل ، درمىيابيم : از ميان وقايع و حوادث مربوط به موسى عليه السّلام و بنى اسرائيل ، تنها اين قسمت از داستان است كه مىتواند هدف مورد نظر در اين سياق شريف و در اين سورهء مباركه را تحقّق بخشد ؛ بويژه اگر دريابيم كه اين داستان از جمله مواردى است كه يهود و نصارا نيز باور دارند .
ضمنا ، اين قسمت از داستان موسى عليه السّلام و بنى اسرائيل ، جز در اين موضع ، هيچ جاى ديگر در قرآن كريم مذكور نيفتاده است .
موضع چهارم
آيات سورهء اعراف ، كه با اين آيهء شريفه آغاز مىشود :
ثُمَّ بَعَثْنا مِنْ بَعْدِهِمْ مُوسى بِآياتِنا إِلى فِرْعَوْنَ وَ مَلَائِهِ فَظَلَمُوا بِها ؛ فَانْظُرْ كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ الْمُفْسِدِينَ
« 1 » .
و با اين آيهء شريفه پايان مىپذيرند :
هامش
( 1 ) اعراف / 103