آيا به نظر صاحب فصول اجراى دو اصل در اينجا تعارض نمىكنند ؟
خير ، ايشان نتيجهء اجراى اين دو اصل را تقارن مىداند و مىفرمايد :
بايد حكم كنيم به اينكه ملاقات و كريت هر دو ، در آن واحد همزمان باهم ايجاد شدهاند ، و نتيجه اين تقارن ، طهارت اين آب است ، چرا كه ملاقات در اينجا بلا تأثير است .
به فرض هم كه به دليل ملاقات ، در انفعال آب شك كنيم ، استصحاب مىكنيم بقاء طهارت را .
حاصل مطلب در « و فيه : انّ تقارن ورود النجاسة و الكرية موجب لانفعال الماء . . . » چيست ؟
اشكالى است كه شيخنا به مطلب صاحب فصول وارد كرده است و آن اين است كه :
اولا : با اجراى اين اصلها تقارن اثبات نمىشود .
ثانيا : برفرض اثبات تقارن از شما مىپرسيم كه تقارن ، طهارت را نتيجه مىدهد يا نجاست را ؟
بايد بگوييد : نجاست را . چرا ؟
زيرا آبى كه با نجس ملاقات مىكند ، تنها در يك صورت پاك است و لذا در دو صورت ديگر نجس است .
آن يك صورت كدام است ؟
اين است كه : آب قبلا كرّ بوده باشد و سپس با نجس ملاقات كند . چرا ؟
زيرا حديث مىگويد : اگر آب به حدّ كرّ برسد ، چيزى آن را نجس نمىكند .
به عبارت ديگر :
ظاهر عبارت اين است كه : عنوان كريت براى آب بايد محرز باشد و در اين صورت است كه اگر ملاقات با نجس صورت گيرد ، مؤثر واقع نمىشود .
و لذا در دو صورت ملاقات اين آب با نجس مؤثر واقع مىشود :
1 - يكى اينكه امر نجس با آب قليل ملاقات كند ، و لو بعدا اين آب به حدّ كرّ برسد .
2 - يكى اينكه در زمان ملاقات نجس با آب ، آب به كريت برسد ، كه اين همان تقارن است .
پس : در هر دو صورت اين آب محكوم به نجاست است .
به عبارت ديگر :
در اينجا : ملاقات مع الكرّية حادث شده است و عنوان آب كرّ براى ما محرز نيست و لذا مانع از تنجّس كه كريت باشد ، مشكوك است .
البته راه حل در اينجا همان دو وجهى است كه در پايان مثال دوم گفته آمد ، فراجع .
پس مراد از « الّا انّ ظاهر المشهور فيما نحن فيه الحكم بالطهارة . . . » چيست ؟
رسائل شيخ انصارى ( فارسى ) — صفحة 230
مساهمون: الشيخ الأنصاري
ص٢٣٠