مادرم مىگويد هذا جزاء من لم يمت مع اخوانه ع ، و من يعش يلق دواهى المشيب ، خاله مىگويد ،
ياران همه رفتند و من اركس بدمى * از پيش برفتمى نه از پس بدمى
طفلم بزفان « 1 » حال مىگويد ، فرد
انّى وصلت بنفس مات اكثرها * و ليتنى عشت منها بالّذى فضلا
مدتى در تعهّد و مراعات اصلاح آن عجايز گذاشت . در ماه مرداد سنهء سبعين و خمسمائه من بنده را و جملهء جماعت سراى را رمدى صعب حادث شد و در اثناء رمد نامرادى ديگر روى نمود كه ناگفته بهتر ع ، فظنّ خيرا و لا تسئل عن الخبر رمد چشم بود كمد دل نيز حاصل آمد و من بنده علايق دل را از مقام آن خطه فرو مىگشادم و مطيه عزيمت را زمام برمىكردم و در ميان علّت تعلّل به اين ابيات مىرفت بر لزوم ميم :
فؤاد حشوه الكمد * و عين طمّها الرّمد
و عيش ريحه عصفت * و لكنّ ماؤه ثمد
و صيف جوّه لهب * و لا خيش و لا جمد
و قوم كلّما اضطرمت * لخطب فتنة خمدوا
اذا ما سال ذو كرم * لعاف امّه جمدوا
و امّا سلّ دو ترة * لثار سيفه غمدوا
اتوا سهوا اذا عدلوا * و ان جاروا فقد عمدوا
لقد ذمّت خلائقهم * و ظنّوا انّهم حمدوا
امالى منهم فرج * اهمى ماله امد
عراني منهم و صب * اجرني منه يا صمد
و تزجيت ايام در انتظار الفرج بالصّبر عبادة مىكردم تا دهم شهر رجب كه هاتف اقبال او از داد ، شعر
اللّه اكبر جاء الحقّ فأستمعوا * و أنصتوا و اصيخوا و اسمعوه و عوا
بيت
كار جهان ساختست كام امل حاصلست * هيچ بهانه نماند شاه جهان عادلست
هامش
( 1 ) - چ ، م : زبان . ن : زوان .