به نيت قصرا بين جنّتين يعنى كوشكى « 1 » ميان دو بهشت بنا كردم چه از يك جانب رياض و حدايق ديه آصف « 2 » و شاهيجانست و از جانب ديگر بساتين و مزارع ديه زريسف و فرمينتن « 3 » و شنيدم كه اين دو بيت بر در قلعه كوه نبشتهاند و من طلب كردم و نديدم ،
شعر
بنّاك ابن الياس و حلّك غيره * كذا الدّهر يمضى تارة و يعود
بناك الّذى لو قيل انت مخلّد * ابى و ادّعى بعد الخلود خلود
اگرچه اقوالست چنين روايت دارم و ابو على بن الياس مردى بود از سرهنگان آل سامان و من چنان خواندهام كه دوازده بار لشكر از خراسان به كرمان آورد پس او را مسلم شد و مردى عيّار بود راهزن ، در بيابان كه ميان فارس و خراسانست راه زدى « 4 » و مال آوردى و در حصار و قلاع كه ساخته بود جمع مىكرد . و او را دو پسر بود يكى يسع كه سراى ملك شهر بردسير او بنا فرموده است و يكى سليمان كه والى سيرجان بود . و گويند يسع جمالى فايق داشت و لشكر به خدمت او راغب و ابو على را صاف عمر به درد رسيده بود و اطلس حيات برد شده « 5 » و يسع را در قلعهء كوه محبوس داشته روز عيدى بو على با جملهء لشكر بمصلى صحرا شده بود ، جمعى از زنان و كنيزكان بو على در قلعهء كوه بر حال يسع مطلع شدند و جمال رايق و شباب رايع او « 6 » ديدند ايشان را رحمت آمد ع ، و شرّخ الشّباب عندهنّ عجيب ، معاجر و مقانع درهم بستند و او را از قلعه فروگذاشتند . چون لشكر بر خلاص يسع واقف شد از متابعت بو على اعراض نمودند و روى طاعت به قبلهء اقبال يسع آوردند . بو على از ضرورت چهار تكبير بر كرمان بايست كرد و مملكت را سه طلاق داده با تنى چند معدود روى بخراسان نهاد بر عزيمت استمداد « 7 » ضعف پيرى شامل بود ،
شعر
اقليم العصا بالرّجل و الرّجل بالعصا * فما عدلت ميلى عصاي و لا رجلى
هامش
( 1 ) - چ ، ق ، م ، ن : گوشهء .
( 2 ) - چ ، م ، ن : آسف .
( 3 ) - م : فرميتن .
( 4 ) - م : بزدي .
( 5 ) - م : برو سرد شده .
( 6 ) - ق : او را .
( 7 ) - پس از 37 سال حكومت در كرمان ( حمد اللّه مستوفى ص 382 ) ببخارا رفت و در درگاه منصور بن نوح بود تا بسال 356 وفات يافت ( روضة الصفاي مير خوند قسمت راجع بسامانيان ص 43 ( چاپ دفرمري ) ، ابن الاثير ج 8 در حوادث سنة 356 ) .