ز تاب مرض چون زبون شد مزاج / * نه تخت آمدش سودمند و نه تاج
1290
ز غم كرده از ديده دريا روان / * ز جان رفته آرام و از تن توان
1292
زِ حيرت دل خلق عالم خراب / * جگرهاى شاهان ز ماتم كباب
1296
ز سوز درونهاى پراضطراب / * جگر سوخته ماهيان را در آب
1299
ز بس دود آه از دل آتشين / * درافتاده مرغ از هوا بر زمين
1299
ز فوت شه عادل كامياب / * بناى سراى جهان شد خراب
1299
ز آه و ز فرياد پر شد جهان / * به گردون گردان برآمد فغان
1299
ز دل رفته صبر و ز سر رفته هوش / * برآمد ز جانها غريو و خروش
1299
ز روزى كه در جنبش آمد فلك / * بزد بر فلك صف سپاه ملك
1301
ز پايان اگر ياد نارى نخست / * اساس امورت بود سخت سست
1308
ز ما تا نگردد جدا جان ما / * نيابد خلل عهد و پيمان ما
1309
ز باران گلستان پر از گل شود / * چمن پررياحين سنبل شود
1314
ز بوى گل آن كس شود خوش مشام / * كه نَبوَد دماغش به رنج زكام
1314
ز نوع بشر تا به شمس و قمر / * نكردند فرمان او را دگر
1318
ز گشتن پشيمان شده آسمان / * شده آفتاب از خجالت نهان
1322
ز اندوه آن ماتم جان گُسِل / * روان گشته از ديدهها خون دل
1328
ز كام ذنب زهرى انگيختند / * مه و مهر را در گلو ريختند
1328
ز جام محبت چنان مست شد / * كه سررشتهء كارش از دست شد
1334
ز بد نيك را واجب است اجتناب / * كه از بد شود كار نيكان خراب
1337
ز يزدان درود و ز ما آفرين / * بدان شاه روشندل و پاكدين
1339
ز وصف گمانش بيان قاصر است / * تعجب مكن زين ، خدا قادر است
1339
ز ديهيم سلطان شدم كامياب / * كه دى ابر شد افسر آفتاب
1342
ز كلكش چو خواهم كه رانم كلام / * زبانم شود شق ز هول مقام
1343
ز تيغش سخن چون بِمانَد سليم / * كه از فكرش انديشه گردد دو نيم
1343
ز لطف خط الحق به شرم اندرم / * كه با قهر تيغش ستايم به هم
1343
ز گرد سمش گر كشد سرمه كور / * شب تيره بيند پى پاى مور
1344