زِ چوب و زِ نى آدمى ساختى / * به كارى زِ هر سو برون تاختى
238
ز بس جور آن خسرو سختگير / * ز مردم سراسر برآمد نفير
249
زِ هامون شب تيره بر چرخ تير / * كشد سرمه در چشم سوزن به تير
280
ز هركس نايد اين كز ابر همت / * نهال عهد را سرسبز دارد
288
ز بادى كه آمد ازان گرز و دست / * بسى گُرد را پشت گردن شكست
288
ز هر تير كز شست پرواز كرد / * تنى را ز پيوند جان باز كرد
293
زِ نقش بند خيالم خوش آمد اين معنى / * كه صورتى بنگارد به شكل دلبر ما
301
ز فكر خاطر شاه و سپاه بود نژند / * از آن بشارت فرخنده شادمان گشتند
302
ز آواز اسپان و گرد سپاه / * نه خورشيد تابنده روشن نه ماه
303
زِ خون آب در جوى چون باده شد / * به كُه كَهربا لعل و بيجاده شد
305
ز سيم و زر و نعمت و خواسته / * همه صحن گيتى بُد آراسته
307
ز هرچيز كان بود شايستهتر / * ز اسپ و ز تيغ و كلاه و كمر
308
ز جوى هركه قضا باز بست آب حيات / * ز جام خضر نبيند مگر خمار ممات
309
ز جانسوزى بيلك مو شكاف / * نهان گشت در مهرهء پشت ناف
314
ز دلجويى ناوك ديدهدوز / * نفس در مجارى تن سينهسوز
314
ز تيغ آتشى بركشيده چو آب / * كزو خيره شد چشمهء آفتاب
315
ز هر سو تكاور برانگيختند / * به شمشير در يكدگر ريختند
317
ز پيكان همه خودها شد زره / * سنان در دل و ديدهها شد گره
317
ز شست خدنگافكنان خاست جوش / * كمان گوشهها گشت همراز گوش
338
ز پيكان دلِ جنگجويان بخست / * ز انبوه جان راه گردون ببست
338
ز هرگونهاى نظم آراستم / * بگفتم در آن هرچه خود خواستم
340
ز خون دليران و گرد سپاه / * زمين گشت لعلى ، هوا شد سياه
355
ز خصمت همه مملكت گشته سير / * به خصمافگنى پاى در نِه دلير
393
ز دهشت در قلعه بر خود ببست / * فروشسته از دولت و مُلك دست
396
ز هفصد فزون رفته هفتاد و يَك / * قضا گفت شه را كه الملك لَك
404
ز دريا دلى شاه گردون شكوه / * نوازش بسى كرد با آن گروه
407