( 779 ه . ق ) گفتار در طلوع اختر شاهى از مطلع فضل نامتناهى الهى ، يعنى ولادت همايون حضرت خلافتپناهى « 1 »
در اواسط همين سال ئيلانئيل كه رياض سلطنت حضرت صاحبقران از رشحات چشمهء تاييد ملك ديّان - سبحانه و تعالى - نضارت و طراوتى تمام يافته بود و نهال اقبالش از ترشح زلال افضال ذو الجلال به حد اعتدال و نشو و كمال رسيده ، چنان كه بندگان حضرتش ، خاننشان گشته ، بلبل سعادت بر گلبن منقبت به نواى
[ بيت ]
شاه صاحبقران كه بندهء او * در جهان پادشا « 2 » نشان باشد
مترنم شد . درخت بخشش در جويبار دولت فرخنده آثار ميوهء مراد بار آورد و از تخم آرزو كه دهقان اميد در كشتزار
فَهَبْ لِي مِنْ لَدُنْكَ وَلِيًّا
« 3 » افشانده بود ، دخل
إِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلامٍ
« 4 » به حصول پيوست و ميامن اتفاق
لَمْ نَجْعَلْ لَهُ مِنْ قَبْلُ سَمِيًّا
« 5 » شامل اسم همايون آمده ، كرامت
وَ آتَيْناهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا وَ حَناناً مِنْ لَدُنَّا وَ زَكاةً وَ كانَ تَقِيًّا
« 6 » بر آن مرتب گشت و به تاريخ يوم الخميس چهاردهم ربيع الآخر سنهء تسع و سبعين و سبعمائه ، كه مفتتح « 7 » ايام فرماندهى و كشورستانى و غرهء روزگار خلافت و جهانبانى
هامش
( 1 ) . الف : - عنوان .
( 2 ) . ع : پادشه .
( 3 ) . مريم / 5 .
( 4 ) . حجر / 53 .
( 5 ) . مريم / 7 .
( 6 ) . مريم / 12 و 13 .
( 7 ) . ع : مفتح .