ساخته در نزد او خواند و در آن چامه شعرى بود كه حاجى ميرزا آقاسى را ظالم شقى خوانده بود ، چون امير بشنيد ، از قاآنى موآخذه كرد و توبيخش فرمود كه چرا از وزير بزرگى كه چهارده سال صدارت كرده است بد ميگوئى و بزشتى ذكر او ميكنى ، قاآنى چون اين سخن شنيد دم دركشيد و معذرت خواست و آن يك شعر كه كنايه به حاجى ميرزا آقاسى دارد درينجا نوشته مىشود و مابقى قصيده در ديوان قاآنى ضبط است .
بيت
بجاى ظالم شقى ، نشسته مؤمن تقى * كه زاهدان متقى كنند افتخارها
هامش
قاآنى نخستين شاعر فارسى زبان است كه به زبان فرانسه آشنائى داشت ( گنج شايگان ص 489 ) .
« پس از خشم گرفتن امير دربارهء شعرى كه قاآنى در خدمت حاج ميرزا آقاسى مدح امير كبير گفته بود و قطع حقوقى كه او از بابت شاعرى از دولت داشت ، اعتضاد السلطنه پيش امير از قاآنى وساطت كرد كه بار ديگر حقوق او را برقرار سازد . امير گفت قاآنى غير از شاعرى چه هنرى دارد ؟ و چون بعرض او رسيد كه فرانسه مىداند : امير كتابى را در فلاحت براى ترجمه به قاآنى سپرد و آن شاعر هر هفته يك جزوه از آن را به فارسى ترجمه مىكرد و بتوسط اعتضاد السلطنه پيش امير مىفرستاد و در ازاى آن مزدى مىگرفت . » ( نقل از كتاب سدهء قاآنى تأليف علينقى بهروزى ص 17 - 18 )
مرگ قاآنى در روز چهارشنبه پنجم شعبان 1270 شمسى در طهران اتفاق افتاد و جنازهء وى را در شهر رى در جوار مزار شيخ ابو الفتوح رازى به خاك سپردند و در سال 1317 شمسى كتيبهء كه حاوى شرح حال مختصرى از اوست بر سر گورش نصب كردند .
از آثار قاآنى غير از ديوان كامل اشعارش كه به كرات در طهران و تبريز و هندوستان به چاپ رسيده است ، كتاب « پريشان » است كه به تقليد گلستان سعدى فراهم آورده است و نيز آثار ديگرى به نامهاى ( عبرة للناظرين ) و رسالاتى در علم هندسه و نيز نجات و رسائل اخوانيات از او باقى مانده كه بسيارى از آنها به خط خوش خود وى است و نيز ديباچههاى زيادى بر كتب و آثار مؤلفين همعصر خود دارد كه نويسندگان آن كتب و رسالات تنظيم و نگارش ديباچهها را از وى خواستهاند .
( براى آگاهى از شرح حال مفصل وى مراجعه شود به مجلات : يادگار - ارمغان - آينده و كتاب سدهء قاآنى و ديباچه و خاتمهء چاپهاى مختلف ديوان وى . )