به چشم كم « 1 » ار بيندت آفتاب * به چشمش كشد « 2 » ميل آتش ، شهاب
عدوّت « 3 » رسد گر به چرخ بلند * به گردن شود تار « 4 » مهرش كمند
چو پرگار بايد « 5 » عدو را دو سر * كه « 6 » از خطّ حكمت نهد پا به در
تو را راى پير است و بخت جوان * چنين كارها در جوانى توان
1080 فرود آى گو پير چرخ از سرير * كه شد نوجوانى چنين « 7 » تختگير
زند همّتت « 8 » خصم را بر زمين * اگر جا كند بر سپهر برين
ندارى تو چون همّت از ما « 9 » دريغ * دريغ از چه داريم ما سر ز تيغ
نداريم انديشه از « 10 » كارزار * تن ما و تقدير پروردگار
به راه « 11 » تو داريم از سر « 12 » ، قدم * نداريم « 13 » از راه كين ، پاى كم
1085 همه رو به راه « 14 » رضايت « 15 » كنيم « 16 » * روان جان شيرين فدايت كنيم « 17 »
پس آنكه ز بيعت لب آراستند * زمين بوسه دادند و برخاستند
بيا ساقيا ساغر مى بيار * بهار است [ و ] مى خوش بود در بهار
به كف لاله جام طرب يافته * به گلگشت صحرا عنان تافته
بيا تا تماشاى صحرا كنيم * به صحرا رويم و تماشا كنيم
1090 تماشاى گلشن ، بهاران خوش است * بهاران به ديدار ياران خوش است
نامه نوشتن شاه عالميان به والى گيلان در باب عزيمت به جانب شروان و توجّه كردن با سپاه گران « 18 »
گهر سنج اين صفحهء دلنواز * چنين نامهء مشورت كرد باز
هامش
( 1 ) . چ : بد .
( 2 ) . م : كند .
( 3 ) . چ : عدويت .
( 4 ) . م : به گردون شود تاب .
( 5 ) . م : باشد .
( 6 ) . م و چ : گر .
( 7 ) . م : چنان .
( 8 ) . ب : همّتم .
( 9 ) . م : ندارى چو از ما تو همّت .
( 10 ) . د : در .
( 11 ) . م : براى .
( 12 ) . چ : سر از .
( 13 ) . م : نياريم .
( 14 ) . د : رو ( ! ) .
( 15 ) . ب : اجابت .
( 16 و 17 ) . چ : كنم .
( 18 ) . م : ندارد ؛ ب : نامه نوشتن عالمپناه به والى گيلان در باب عزيمت نمودن به جانب شيروان و توجّه نمودن به طرف آن ملك با سپاه گران : د : نامه نوشتن شاه عالميان به ميرزا على ، والى گيلان ، در باب عزيمت به شروان ؛ چ : نامه نوشتن شاه عالميان به والى گيلان در باب عزيمت به جانب شروان و توجّه نمودن به جانب آن ملك با سپاه گران .