به حبل المتين كرد [ از ] « 1 » آنجا گذار * چو يوسف رخ از دلو كرد آشكار
ازو برج ماهى منوّر شده * كه منزلگه سعد اكبر شده
ز تاب جمالش فلك شد بتاب * كه « 2 » نيلوفر از پرتو آفتاب
قلم بر سر لوح و « 3 » كرسى نهاد * قدم برتر از « 4 » هرچه پرسى نهاد
240 از آنجا برآمد به عرش بلند * ز نور على نور شد بهرهمند
ركابش كه شد زيور طاق عرش * ازو يافت خلخال زر ساق عرش
برون رفت ز اين « 5 » گنبد نيلگون * بدانسان كه از [ تن ] رود جان برون
مكان تنگ « 6 » به روى « 7 » در آن جستوجوى * به سر منزل لامكان كرد روى
قدم زد در آن عرصهء دلپذير * سوى قاب قوسين آمد چو تير
245 شد از پرتو نور حق بهرهياب * نهان گشت « 8 » چون ذرّه در آفتاب
در معرفت بر رخش باز شد * دلش پرتو روشن « 9 » راز شد
به گوش خرد سرّ حق را شنيد * هر آن چيز كان ديدنى بود ديد
دلش « 10 » نور فيض الهى چو يافت * به صد خرّمى سوى عالم شتافت
چنان آيت « 11 » رحمت اندر « 12 » زمان * به « 13 » روى زمين آمد از آسمان
250 به ما عاصيان آن شه كاينات « 14 » * رسانيد از حق نويد نجات « 15 »
شفاعت كرم كرد [ و ] بسيار كرد * كرم بين كه آن شاه ابرار كرد
چه غم عاصيان را ز جرم [ و ] « 16 » گناه * كه باشد شفيعى چنين عذرخواه
چنين عذرخواهى ز عصيان چه باك * به نوح از خطرهاى « 17 » طوفان چه باك
چو در خانه روشن چراغى بود * ز تاريكى شب فراغى بود
255 الهى ببخشاى بر قاسمى * به حقّ رسول اللّه هاشمى
هامش
( 1 ) . م و د : ز .
( 2 ) . ب : چه ؛ م ، د و چ : چو .
( 3 ) . ب : ( و ) .
( 4 ) . ب : بر سر .
( 5 ) . چ : از آن .
( 6 ) . ب : نيك .
( 7 ) . م ، د و چ : بودى .
( 8 ) . چ : گشته .
( 9 ) . ب : دلش روشن از پرتو ( د : ( پر ) ) ؛ چ : دل از پرتو روشن از ( ! ) .
( 10 ) . چ : ز بس .
( 11 ) . م : كايت .
( 12 ) . ب : رحمتى در ؛ د : در ؛ چ : بر .
( 13 ) . د : ( به ) .
( 14 ) . ب : كامياب .
( 15 ) . ب : بباريد از نور رحمت سحاب .
( 16 ) . د : ز عذر .
( 17 ) . م : ( ى ) ز .