به كويش سليمان ز فرخندگى * بود خاتمش حلقهء بندگى
جمالش ز نور جهانآفرين * هزار آفرين بر جمالى چنين « 1 »
ازو عرش را زينت و زَيْن بود * دو ابروى او قاب قوسين بود
سحاب كرم رحمت كردگار * كه رحمت بر آن درّ « 2 » دريا نثار
135 سواد خضر جعد پرتاب اوست * زلال بقا لعل سيراب اوست
اگر ياد خلقش نبودى دليل * نچيدى گل نار از « 3 » آتش « 4 » خليل
خليل از رخش شرم بسيار داشت * كه اين نور و او « 5 » شعله « 6 » نار داشت
مسيحا گر « 7 » از آسمان درگذشت * محمّد ز كون و مكان درگذشت
از آن شد مسيحا به « 8 » چرخ برين * كه بر درگهش رو نهد بر زمين
140 اگر يافت موسى تجلّى و « 9 » طور * شد از طلعتش آسمان كوه نور
ز معراج او تا به معراج اين * تفاوت بود ز آسمان تا زمين
كليم ار شد و « 10 » بهره از نخل يافت * به اقبال او نخل از « 11 » جا « 12 » شتافت « 13 »
چه غبْغبْش ديده « 14 » روى چو ماه * كه يوسف به زلف سيه شد به چاه
شتربان او صالح ناقهدار * كمند ارادت بدش « 15 » از مهار
145 حيات از « 16 » خضر آب « 17 » حيوان دهد * لبش در نفس سنگ را جان دهد
ازو تا به يونس بسى بود راه * رسيد اين به ماهىّ و آن يك به ماه
چو بشكافت مه را ز « 18 » اقبال « 19 » بخت * درى داد قصر فلك را دو لخت « 20 »
نم كوثر از چشمهء « 21 » جام اوست * [ برات شب قدر ز انعام اوست ] « 22 »
هامش
( 1 ) . ب : چه نورى كه بر وى هزار آفرين .
( 2 ) . ب ، م ، د و چ : ابر .
( 3 ) . ب ، م ، د و چ : ز .
( 4 ) . چ : هرگز ( نچيدى گل نار هرگز ) .
( 5 ) . ب ، م ، د و چ : آن .
( 6 ) . ب : مشعل .
( 7 ) . م و د : اگر ز .
( 8 ) . د : ز .
( 9 ) . ب و م : ز .
( 10 ) . چ : كليم اللّه .
( 11 ) . م و د : اين .
( 12 ) . د : جان ( ! ) .
( 13 ) . چ : اين بيت پس از بيت 139 آمده است .
( 14 ) . ب : ديد و ؛ د : ( ه ) .
( 15 ) . ب : به گوش ؛ م و د : كمند سعادت به دوش ؛ چ : كمند ارادت به دوش .
( 16 ) . م : ( از ) .
( 17 ) . ب و چ : ز آب .
( 18 ) . د و چ : به .
( 19 ) . چ : اقبال و .
( 20 ) . ب : ندارد .
( 21 ) . ب ، م و چ : نم چشمهء كوثر از ؛ د : نم از چشمهء كوثر .
( 22 ) . ت : مخدوش است ( براتى شب هم ز انعام اوست ) متن براساس ب نوشته شد ؛ ب : ترتيب ميان بيتهاى 137 تا 148 بدين ترتيب است : 143 ، 144 ، 145 ، 146 ، 138 ، 140 ، 139 و 142 ؛ چ : اين بيت با بيت پيشين پس و پيش شده است .