سريع از كابل و اطراف در سبدهايى به آگرا يا لاهور آورده مىشد و به دست فرمانروا در هركجا كه بود مىرسيد . وقتى جهانگير در احمد آباد به سر مىبرد ، پرتقالهايى از بنگال دريافت مىكرد كه خراب نشده بودند . البته فرمانروا در آنجا براى نخستينبار از انجير كاشت خودش لذت برده است . ولى او از يك نوع گيلاس به خصوص بيشتر از همه محظوظ بود كه در كابل مىتوانست از آن 150 دانه در روز ميل كند . ( 10 )
تصوير يك ميوهفروش قرن 17
انار همواره مورد علاقه بود ، به ويژه انارى كه آب آنها گرفته مىشد ؛ از ميوههاى مناطق حاره ، مثل ميوهء بسيار معطر گوآوا « 1 » ، كوئيته « 2 » و ميوهء پرهسته ولى پرگوشت و نرم پاپايا نيز نام برده مىشود .
نقاشيهاى جنبى كه در آلبوم نقاشيهاى مغولى اواخر قرن 17 يافت مىشوند ، غالبا ميوهفروشان را با اجناسشان در تصويرى كاملا زنده نشان مىدهند .
جهانگير به خاطر رژيم حقيرانهء كشميرىها همانطور كه او پى برده بود ، خود را فقط با برنج سردسير مىكردند و سبزيجاتشان را با روغن گردو مخلوط مىكردند ، سر تكان داده بود . ولى درك اين وضع يك اروپايى را لازم داشت ؛ تاورنيه با همهء تحسين براى بردبارى و قدرت سربازان سادهء لشكر مغول در نيمهء دوم قرن 17 ، با اندوه پى برده بود كه غذاى روزانهء آنان از آردى كه با آب و شكر سياه به صورت
هامش
( 1 ) .Guava .( 2 ) .Quitte .