همكاران و شاگردانش نيز تصديق مىكنند و دكتر مىگويد . اگرچه آزمايش اين كار خيلى خطرناك است ولى بهرحال بايد اقدام كرد .
فداكارى يك طبيب
معاون اول آن دكتر دانشمند كه از سايرين داناتر و فهميدهتر بوده است ميگويد : « اين آزمايش را ابتدا با خود من بكنيد » رفقايشى ميروند و همانطور كه در مورد آبله عمل مىشود مقدارى از جراحت مريض ميآورند به دكتر تزريق مىكنند ولى پنج ساعت بعد آن دكتر به هلاكت ميرسد و دكتر رئيس هيئت و شاگردانش مىفهمند كه اين آزمايش نيز بىثمر بوده و اين ناخوشى دوا ندارد و فقط چيزى كه جلوگيرى از بروز آن مىكند روغن زيتون مىباشد .
علاج در راه مصونيت از طاعون
ناخوشى طاعون از چيزهاى مايع سرايت نميكند و اگر چيزى به ناخوشى آلوده شده باشد و آن را در سركه بگذارند فورا از بين ميرود . اين ناخوشى فقط دو علاج دارد : يكى اينكه انسان به كلى از آن دور شود و به كسى كه مبتلا شده بهيچوجه نزديك نشود و يا از محلى كه كانون ناخوشى است فرار كرده به جائى برود كه ناخوشى نباشد و ناخوشها را هم به آنجا راه نباشد . كسانى هم كه در شهرى كه ناخوشى شيوع دارد اقامت دارند و از آنجا هم نميتوانند خارج شوند بايد ترتيبات قرنطين را در خانهء خودشان اجرا كنند و با هيچكس تماس نداشته باشند و به كلى رابطهء خودشان را با خارج قطع كنند و چون بالاخره هركسى براى زندگانيش احتياج به تهيهء آذوقه و اشيائى از بازار دارد لذا بايد نسبت به آنچه از خارج وارد منزل مىشود قواعد قرنطين رعايت شود به اين ترتيب كه در صورت امكان آذوقهء لازم را يك جا تهيه و در خانه نگاه دارد و بعلاوه به تمام افراد خانوادهاش اكيدا قدغن كند كه حتى يك قدم از منزل بخارج بر ندارند و اگر كسى خارج شد ديگر او را به خانه راه ندهند . در خانه بهيچوجه حيوانات از قبيل سگ و گربه نبايد نگاه داشت و آنچه بايد از بازار تهيه شود لازم است بوسيلهء مستخدمى كه خارج از منزل زندگى مىكند تهيه شده و در سبدى تحويل شود ، و فورا تمام آنها را قبل از مصرف در سركه بيندازند