اجرت و مزد وى ندهند . ( برهان ) .
شباهنگ : دندانهاى معشوق ( نفيسى ) .
به خنده عقيقين نقط ميم كرد ، شباهنگ در ميم دو نيم كرد ( ص 243 ) .
شبگير كردن : صبح بسيار زود حركت كردن كاروان ، مقابل ايوار كردن ( دهخدا ) .
شبه : مهرههايى كه از آبگينه سازند ( نفيسى ) . « و بروجه شبه يكى بر عقب ديگرى برآمد » ( ص 289 ) .
شجعان : ج شجاع ، دلير و پردل ( منتهى - الارب ) .
شخ : كوه ( برهان ) ، ستيغ ( نفيسى ) .
شخص : كالبد مردم و جز آن و تن او ( منتهى - الارب ) .
شداد : هرچه بدان چيزى را ببندند ( نفيسى ) .
شراست : بدخويى ، نزاع ( منتهى الارب ) .
شرفات : ج شرفه : به معنى كنگره قصر ( دهخدا ) .
شره : آزمند و حريص شدن بر طعام و جز آن ( نفيسى ) .
شست گشادن : كنايه از تيراندازى ، تير افكندن ( دهخدا ) .
شطط : جور ، ظلم ، بيدادگرى ، بيداد ، تجاوز ، ستم ( دهخدا ) .
شظيت : كمان ( نفيسى ) .
شعشعه : تابندگى ، تابناكى ( دهخدا ) .
شق : شكافتن ، دريدن ( غياث ) « از ضرب خدود و شق جيوب » ( ص 871 ) .
شقاق : دشمنى ، خصومت ، مخالف ، خلاف ، عداوت ( دهخدا ) .
شقاول : « چنان كه اينجا شقاول گويند » ( ص 842 ) مهماندار ، شخصى كه همراه ايلچى بوده ( فرهنگ شفيع ) .
شقه : پارهاى از هر چيز شكافته شده ( منتهى - الارب ) . « مقدمهء سلطان ربيع شقههاى سرادق اقامت بگسترند » ( ص 875 ) .
شكر : شكاركننده ، صياد ( دهخدا ) . « شير شكر » ( ص 266 ) .
شكره : شكارچى ، صياد ( دهخدا ) .
شكفيدن : شكفتن و شكفته گرديدن ( نفيسى ) .
شمايل : خصلتها و عادتها ( آنندراج ) ، اخلاق پسنديده ( نفيسى ) .
شمعى : قسمى رنگ و آن سبز تيره است ( دهخدا ) .
شمل : كار فراهم آمده ( منتهى الارب ) ، جمع شدن ( غياث ) .
شنار : بدترين عيب و عار ( دهخدا ) .
فضاحت ، بىآبرويى ، رسوايى ، بدنامى ( نفيسى ) .
شناعت : زشتى و بدى و قباحت ( نفيسى ) .
شنگ : شاهد شوخ و ظريف و شيرين حركات و خوب و نيك و زيبا ( برهان ) .
شوارد : « اقتناص شوارد حسنات » ( ص 710 ) .
شوارق : ج شاقه : روشنىها و چيزهاى روشن ( غياث ) .
شوافع : ج شافع : وسايل و وسايط ( دهخدا ) .
شوايب : ج شائبه : به معنى آلودگىها ( دهخدا ) .
شونكقوران : / شنكقوران - شانقار ( ص
زبدة التواريخ ( فارسى ) — صفحة 1019
مساهمون: سيد كمال حاج سيد جوادى
ص١٠١٩