سخونت : گرم بودن ( غياث ) .
سداد : راستى و درستى در كردار و گفتار ( غياث ) .
سدره : درخت كناره است بالاى آسمان هفتم و آن را سدرة المنتهى گويند ( آنندراج ) .
سده : در خانه و درگاه ، پيشگاه ، آستانه ، عتبه ( دهخدا ) .
سرادق : ج : سرادقات ، سراپرده ، شاميانه ( غياث ) .
سراق / سراغ : ( تركى ) نشان پاى آدمى و غيره ( غياث ) .
سرا و ضرا : راحت و ناراحت ، خوشى و ناخوشى ( دهخدا ) .
سرى : بزرگ ، صاحب مردانگى ، شرف ، خوب از هر چيز ، سيد ، شريف ( المنجد ) .
سريرت : راز ، به مجاز به معنى خصلت و طبيعت ( غياث ) .
سزيدن : لايق آمدن ، سزاوار گرديدن ( برهان ) .
سطاره : خطكش ( دهخدا ) .
سعت : فراخى گنجايش ( غياث ) .
سعر : نرخ ( غياث ) .
سغبه : فريفته ، بازى داده شده ( آنندراج ) .
سفك : ريختن خون و اشك را ( منتهى - الارب ) .
سقرلاط / سقرلات : جامهاى باشد پشمينه ( برهان ) .
سكرچى : چتر بردار ( فرهنگ شفيع ) .
سگاليده : انديشيده ، تصور شده ، فكر شده ، ( دهخدا ) .
سگالش : فكر ، و انديشه ( غياث ) دشمنى و خصومت كردن ( برهان ) .
سلاف : مى ، شراب ( غياث ) .
سلب : مطلق جامه ، پوشش ( دهخدا ) « سپهر ميناسلب براى نثار فرقش طباق زر كوفته » ( ص 814 ) .
سلخ : پوست بركندن « دشمنش را دست و پا سلخ كرد » ( ص 186 ) .
سلسال : آب شيرين و خوشگوار ( آنندراج ) سلسال مغفرت گرد غوايت ( ص 626 ) .
سلوت : بيغمى ( غياث ) ، آرامى و آرامش ، خوشى ( آنندراج ) .
سماحت : جوانمردى و مروت ( نفيسى ) .
سماط : نظم و روش ( نفيسى )
سماك : نام ستاره و آن منزل چهاردهم قمر است و آن دو هستند يكى سماك اعزل و ديگرى را سماك رامح يا رائح گويند ( آنندراج ) .
سماك نيزهدار : ( ص 363 ، 374 ) - ( سماك رامح )
سمك : ماهى ، در فارسى اكثر به معنى آن ماهى مستعمل مىشود كه زيرزمين است و بر پشت آن ماهى ، گاو و بر شاخ آن گاو زمين قرار دارد ( دهخدا ) .
سمك سماك : « قلعهيى به بلندى و رفعت با سمك سماك مقابل » ( ص 767 ) .
سمك : بلندى و ارتفاع ، بلندى ستارهء سماك .
سمو : بلندى و بلند شدن ( آنندراج ) .
سنجر : ( تركى ) پرندهاى است شكارى ( برهان ) .
زبدة التواريخ ( فارسى ) — صفحة 1017
مساهمون: سيد كمال حاج سيد جوادى
ص١٠١٧