مىنويسند و در قديم خطى بوده است منحنى كه بر سر احكام ملوك مىكشيدهاند .
( برهان ) .
طغرال : همان طغرل است مرغى است شكارى ، نوعى قوش ( معين ) و همايون بلند پرواز سنجر سايه را از عظام شكردهاى طغرل و لاچين ( ص 125 ) .
طلا : هرچه آن را درمالند بر جايى ( منتهى - الارب ) .
طنبى : ايوانى كه توى ايوان كلان باشد ( آنندراج ) .
طوارق : ج طارقه : حادثههاى سوء به شب ، بلاها كه به شب رسد ( منتهى الارب ) .
طواعيت : طاعت و بندگى ( منتهى الارب ) .
طود : كوه بزرگ ( منتهى الارب ) .
طوى : عروسى ( دهخدا ) . جشن ، مهمانى ( فرهنگ اصطلاحات ديوانى ) .
طويت : انديشه ، نيت ، ضمير ، قصد ( دهخدا ) .
طويله : رشته ، سمط ( دهخدا ) .
طيارات : حقى كه سلطان در تصاحب اموال بيصاحب ، فراريان ، غايبان و مالهاى گمشده داشت ، درآمد تصادفى ( فرهنگ اصطلاحات ديوانى ) .
طيره : سبكى ، خفت ( معين ) . طيره خجلت ، آزردگى ( معين ) .
طيش : سبكى ، سبكسرى ، خفت عقل ، سبك مغزى ( دهخدا ) .
طيف : عقلا آن را زيارت طيف و سحابهء صيف خواندهاند ( ص 616 ) . رؤيا ( المنجد ) ، خيال .
طيلسان : نوعى از رداو فوطه كه عربان و خطيبان و قاضيان بر دوش اندازند ( برهان ) ،
طين : گل ( منتهى الارب ) كلوخ ، خاك نمناك ( غياث ) .
ظ ظاهر : برون ، بيرون ، حوالى شهر و قصبه ( دهخدا ) . « به ظاهر قصبهء كناره نزول فرمود » : ( ص 181 ) و نيز ( ص 536 و 539 ) .
ظباء : ج ظبى : آهوان .
ظليل : سايهدار ، سايهافكن ، سايهء دايم ( دهخدا ) .
ع عارفه : نيكويى ، ج : عوارف . از عهدهء عارفهيى از عوارف او تفصى نكرده ( ص 561 ) .
عاصف : سخت ، ريح عاصف : باد سخت .
عاهات : آفتها ، سختىها ( نفيسى ) .
عبرات : جمع عبره ، اشك ( منتهى الارب ) اشكها ، « عبرات زلال از چشمههاى سحاب بگشاد » ( ص 578 ) .
عتابى : پارچهاى است موجدار كه از ابريشم مىبافند ( برهان ) . عتابى زرد زربفت بر آن اسب انداخته بودند ( ص 858 ) .
زبدة التواريخ ( فارسى ) — صفحة 1022
مساهمون: سيد كمال حاج سيد جوادى
ص١٠٢٢