قرآن فرمايد : « نه خورشيد تواند كه به ماه برسد و نه شب ميتواند بر روز - پيشى گيرد و همهء ستارگان در مدارهاى خود شناورند » .
همين قوهء غيبى است كه هستى را بما افاضه فرموده و ما را از تاريكى عدم بر آورد .
ما بايد اين نيروى مقدس را بشناسيم و دوست بداريم و هر چند بندهاى شناختش نسبت به آفريدگار جهان افزايش يابد ، ايمان و دوستى و فروتنيش نسبت بخدايش افزونتر ميگردد .
آيا در اينجا كسى را آگاهتر به پروردگار متعال ، از امام حسن مىشناسيم .
آن كس كه در دامان بنيانگذار ايمان و رسول بزرگوار پرورش يافت و از آموزشهاى پاك امير حق ، امام على ( ع ) روحش تغذيه كرد ، امامى كه خدا را چنان شناخت كه هيچكس ديگر نتوانست بشناسد و پيامبر در - بارهاش فرمود : يا على ! خدا را هيچكس بمانند من و تو نشناخت .
و همين معرفت عميق و ارزنده است كه موجب ميگردد خداى پرستيده شود نه از ترس آتش جهنم و نه باشتياق ورود در بهشت .
( 1 ) و حسن ( ع ) در اين گونه عبادت و اخلاصى خدايش را مىپرستيد ، چنان كه هرگز او را نميديدند كه به ياد خدا نباشد و زبانش بنام پروردگارش نجنبد « 22 » .
( 2 ) چون وضو مىساخت حالش دگرگون مىشد و خوفى ژرف در اندرون جانش نفوذ ميكرد چنان كه رنگ چهرهاش مىپريد و اندامش به سختى مىلرزيد و چون علت را مىپرسيدند مىگفت :
هامش
( 22 ) - امالى صدوق .