چگونه بوسه توان زد بر آن لب نازك * كه از لطافت در وى نگاه نتوان كرد
لعل شكر فروش خوبان بادهنوش شد و هوا از عكس جمال پريرويان بهرمان نوش گشت و گل رامش « 1 » در گلزار عذار شاهدان نثار [ 1 ] آمد و لاله شادى در چمن رخسار ايشان بشكفت و بنفشه از شرم زلف دوتا [ 2 ] و چين يكتاى [ 3 ] هريك سر در پيش افكند .
نظم
نقشبند « 2 » جمال و واهب « 3 » حسن * داد حسن و جمالشان داده
عقل پيش لب چو بسدشان « 4 » * راست چون كاه پيش بيجاده
و ساقى چون نرگس ساغر زرين بر دست سيمين نهاده بود و كاسههاى مى ناب چون قمر در منازل [ 4 ] خويش روان كرده قدح بر قدح مىپيمود و فرح بر فرح مىافزود و در غم مىبست و روى نشاط مىگشود .
شعر
گفتى كه لعل ناب و عقيق گداخته است * در جام زر ز عكس رخ او شراب ناب
فروغ آتش رخسار او آبروى گل خود روى مىبرد و لاله از آن عارض مى رنگ ، رنگ مىآورد و گل سرخ از آن چهرهء زيبا در عرق خجلت مىنشست .
نظم
بناميزد ، بناميزد ، نگه كن تا توان [ 5 ] بودن * غلام آن چنان روئى كه گل رنگ آرد از رنگش
هامش
[ 1 ] . ت : ببار .
[ 2 ] . م و ل : دوتوتا .
[ 3 ] . ت : بكنار .
[ 4 ] . ت : ميان .
[ 5 ] . ت : ناتوان .
( 1 ) رامش : شادى ، طرب ، عيش ( برهان ) .
( 2 ) نقشبند : نقاش ، مصور ، صورتگر ، ( دهخدا ) .
( 3 ) واهب : بخشنده ، عطا كننده ( نفيسى ) .
( 4 ) بسّد : مرجان و آن را حجر شجرى نيز خوانند ( برهان ) بيخ مرجان را گفتهاند كه اصل مرجان باشد ( دهخدا ) .