سلطان [ 133 - ب ] مظفّر الدّين ابو يزيد سوء المزاجى « [ 1 ] » بود در امضاى آن تقاعدى نمود تا تير از شست اختيار « [ 2 ] » بيرون رفت . صورت اين واقعه چنان بود كه خواجه شيخ ابراهيم اصفهانى با ديگر اصول اصفهان دعوت شاه « [ 3 ] » نصرت الدّين يحيى كردند و شاه يحيى بر سبيل استعجال متوجّه اصفهان شد و در اصفهان « [ 4 ] » متمكّن گشت و اميرزاده در ملك كه حرم محترم حضرت شاه شجاع بود شاه يحيى را در پوشيدگى « [ 5 ] » به شيراز دعوت كرد و كتابتى كه نصرت الدّين « [ 6 ] » شاه « [ 7 ] » يحيى كرده بود در راه بهدست نوكران شاهزاده « [ 8 ] » زين العابدين افتاد . چون به عرض رسيد اين معنى سبب نكبت اميرزاده در ملك شد ، چنانچه نوكران و نوّاب او را مصادره كردند . و امير معزّ الحقّ و « [ 9 ] » الدّين اصفهانشاه در ابتداى دولت زين العابدين بغايت مستولى شد ، چه او در زمان سلطنت پادشاه سعيد « [ 10 ] » از امراى بزرگ صاحب كرم « [ 11 ] » بود و بلوك اكراد و بلوك اقطاع و توشمالى امراى هزارجات « [ 12 ] » ممالك عراق و فارس از حوالى سجستان و سواحل سند تا سلطانيّه در قبضهء اقتدار و اختيار او بود و در همهء ابواب ركنى « [ 13 ] » معوّل اليه و قطبى مدار عليه و مسبّب و مرتّب امور سلطنت و در رتقوفتق امور مملكت ، من اوّله الى آخره اختيارى تمام داشت .
چون ديگرباره مؤسّس قواعد دولت ، سلطان « [ 14 ] » زين العابدين شد و پادشاه شجاع توشمالى و مسبّبى بلوك گرمسير از جانب سلطان مهدى خان « [ 15 ] » حواله به دو كرده بود و امراى بزرگ چون شجاع الدّين عادل و امير غياث الدّين سيورغتمش افغانى و مظفّر الدّين سلغر رشيدى « [ 16 ] » و اويس بهادر و امير پيلتن « [ 17 ] » و حاجى رستم اخى جق و تمامى نوكران به آستان او ملتجى و متردّد و به ذيل جاه او متشبّث [ شدند ] . امير جمرغان را دعوت كرد و قلعه تبر « 1 » و بلوك فسا جهت او مقرّر فرمود و او را روانهء بلوك فرمود . « [ 18 ] » چون سلطان « [ 19 ] » زين العابدين به پادشاهى « [ 20 ] » نشست او امارت عرض و توشمالى لشكر قبول
هامش
( [ 1 ] ) - ت : سوء المريض .
( [ 2 ] ) - ت : ندارد .
( [ 3 ] ) - ل : شاهزاده .
( [ 4 ] ) - م و ل : آنجا .
( [ 5 ] ) - ت : در بوسيد كه .
( [ 6 ] ) - ت : پادشاه .
( [ 7 ] ) - ت : ندارد .
( [ 8 ] ) - ت : سلطان .
( [ 9 ] ) - ت : « الحقّ و » ندارد .
( [ 10 ] ) - ت : شجاع .
( [ 11 ] ) - ت : « صاحب كرم » ندارد .
( [ 12 ] ) - ت : هزار .
( [ 13 ] ) - م و ل : ركن .
( [ 14 ] ) - م و ل : ندارد .
( [ 15 ] ) - ت : ندارد .
( [ 16 ] ) - ت : رسيد .
( [ 17 ] ) - ت : « و امير پيلتن » ندارد .
( [ 18 ] ) - ت : او گردانيد .
( [ 19 ] ) - ت : ندارد .
( [ 20 ] ) - ت : سلطنت .
( 1 ) نزهة القلوب : قلعهء تبر بر سه فرسنگى شيراز است ، ص 133 ، بنابه قول صاحب كتاب تاريخ آل مظفّر .
آن را قلعهء خورشه نيز مىگويند ، ج / 1 ، ص 284 .