و در اثناء راه امير على داركى و بعضى ديگر از عساكر مبارزى به مولانا شمس الدّين رسيدند ، چندانچه خواست كه اسب را بتازد قوام باد پايانش به شگال اجل موعود بسته ماند و جادّهء خلاصش به شآمت كفران نعمت مسدود گشت ، به تيغ انتقام شربت حمام به دو چشانيدند و به شمشير تيز مادّهء ستيز او را منقطع كرد ( 1 ) ، سرش پيش امير مبارز الدّين محمّد آوردند سر پرسوداى او را عبرة للنظّار به هر جانب و ديار فرستاد . مولانا كمال الدّين خواجو كرمانى « 1 » تاريخ آن واقعه در اين قطعه به نظم آورده است :
نظم
سال هجرت هفصد و چل بود و شش كزدورِ چرخ * نيم روز چارشنبه چارم ماه صفر
شمس دين محمود صاين قاضى آن كز كبريا * بود در اوج معالى آفتاب سايهور
زد علم بر وادى رودان و تيغ كين كشيد * بسته همچون كوه بر قصد شه كرمان كمر
چون به پرواز آمد از هرسو عقابى جان شكار * شه برفت از آشيان چون شاهبازى تيزپر
راند رخش باد پاى از مركز خاكى برون * و آمدش دور حيات از گردش گيتى به سر ( 2 )
هامش
( 1 ) - م و ل : گردانيد .
( 2 ) - م و ل : از « مولا كمال الدين خواجو . . . » تا اينجا ندارد .
( 1 ) كمال الدّين خواجوى كرمانى : ( 689 - 750 ه . ق ) ، عارف ، شاعر . ابو العطا ، محمود بن على محمود مرشدى معروف به نخلبند شعرا متولد در كرمان و متوفى در شيراز . سفرهاى طولانى به حجاز و شام و بيت المقدس و عراق و مصر و فارس نمود . وى از مدّاحان سلطان ابو سعيد و وزيرش غياث الدّين محمد و خواجه تاج الدّين احمد عراق وزير مبارز الدّين و خواجه بهاء الدّين محمود يزدى وزير آل مظفر و پادشاهان سلسلهء اينجو بود . ميان خواجه و حافظ ارتباط نزديك وجود داشت و در ديوان حافظ غزليات بسيار به استقبال از غزلهاى خواجو ديده مىشود . به تصوف گرايش بسيار داشت و از پيروان امين الدين بليانى بود و شيخ علاء الدوله سمنانى نيز از ديگر ممدوحان خواجو بوده است . آثار وى : صنايع الكمال ، بدايع الجمال ، روضة الانوار ، سامنامه ، گل و نوروز . تاريخ ادبيات صفا ، ج / 3 ، صص 886 - 915 ، دهخدا ، خ / 786 ، ريحانه الادب ، ج / 2 ، ص 102 ، تاريخ نظم و نثر ، ج / 1 ، صص 76 - 199 ، ستارگان كرمان ، دكتر حسين بهزادى اندوهجردى ، چاپ مسعود سعد ، 1354 ، صص 161 - 188 .