در ضمن مسافرت از طهران ببخارا همقطارها كرارا توصيف اين شهر را برايم داده بودند بطورى كه پس از هشت روز توقف كاملا احساس ميكردم در منزل خود هستم و اصلا احساس غربت نميكنم . اصولا حاجى صالح كموبيش همهجا مرا راهنمائى كرده بود ولى بعدها خودم به تنهائى محلات مختلف شهر و بازارها و مدارس را گردش و فقط موقعى مراجعت ميكردم كه دعوتهاى دسته جمعى يكنفر تاتار چينى را كه مدتى بود در آنجا مسكن كرده اجابت كنم . درين دعوتها معمولا سر سفره چندين قسم غذاى محلى ميگذاشتند كه مدتى بود حاجى بلال و ساير همقطاران ما از چشيدن آن محروم مانده بودند . يكى ازين خوراكها كه سفارش آن را مخصوصا بخوانندگان ميكنم اسمش « مانتوى » و آن نوعى « پودينگ » است كه گوشت قيمه شدهء آن با چربى و ادويه مخلوط شده است . پختن آن طريقهء خاصى دارد : ديگچهاى را پر از آب كرده روى آتش ميگذارند و سر آن را مسدود كرده فقط باندازهء يك مشت گره كرده راه باز ميكردند در روى اين سوراخ سه تا چهار الك يا كيسهء متصل بهم ميچينند .
آن را كه پائين واقع شده بادقت بوسيلهء مصطكى چسبناكى به خود ديكچه متصل ميسازند . همين كه آب شروع به جوشيدن مىكند و باندازهء كافى بخار از لاى الكها بيرون ميآيد « مانتوى » را اول روى الك بالائى و بعد به ترتيب در پائينها تا برسد به آخرى جا ميدهند و به اين ترتيب عمل خاتمه مىيابد . شايد اينطريق به كار بردن بخار در فن آشپزى كهنسال چينى غريب به نظر آيد . « مانتوى » را غالبا پس از پخته شدن در چربى سرخ ميكنند و آنوقت نامش « زنبوسه » ( بوسهء زن ) مىشود . آن همقطاران
هامش
« بنقه » - يازدهم « پشون » - دوازدهم « پوچاژ » - سيزدهم « تونتى » - چهاردهم « گلبوى » - پانزدهم « مشك گز » - شانزدهم « لنقا » . اين يازده قسم از نوع چاى سبز است و در شمال چين و آسياى ميانه فقط اينها مصرف مىشود . آخرى يعنى « لنقا » از همه ارزنده راست و تنها يك برگ آن كافى است كه فنجانى دو برابر فنجانهاى ما را معطر سازد . در موقع انتخاب چاى مشترى يك برگ از آن را كه قبلا در آب جوش فرو بردهاند مىچشد . اگر جنس چاى خوب باشد برگ آن مخصوصا نرم و نازك است .