يزكى بساوه مىبايذ فرستاذ سواران جنگى را از بيشها « 1 » داشتند و قتلغ اينانج را بسان گوسفند سر ببريذند ، فخر الدّين سرور « 2 » سر و تن او را باز خريذ و بهمذان بتربهء پذرش فرستاذ ، شعر :
مرا گر برزم اندر آيذ زمان * نميرم ببزم اندرون بىگمان
دريغ آن همه رسم و آيين و داذ * كه مرگ آمذ و جمله برباذ داذ f . 148 b
در ماه جمادى الآخر [ ة ] سنة اثنتين و تسعين و خمس ماية او را دفن كردند ، و مجد الدّين « 3 » علآء الدّولة برى « 4 » در دست مياجق بماند محبوس و مؤيّد الدّين بعظمتى هرچ تمامتر روز دوشنبه دوازدهم جمادى الآخره سنة اثنتين و تسعين [ و خمس ماية ] بدر همذان بكوشك خوارزمشاه نزول كرد و عماد الدّين طغلوا « 5 » را والى كرد ، و سنقر طويل « 6 » با دو هزار مرد باصفهان رفت و صدر خجندى « 7 » را از دار الخلافة عظمتى نهاذه بوذند و باصفهان استيلا مىكرد سنقر طويل سرش برگرفت « 8 » ، و مؤيّد الدّين بكوشك خوارزمشاه بوذ نظرش بر القاب او آمذ كهف الثّقلين نپسنديذ و گفت او كباشذ كه اين نويسذ ، حالى چندانك جاى اين دو كلمات بوذ فرو افتاذ و پارهپاره شذ و مردم متعجّب ماندند ، مؤيّد الدّين از رى رنجور آمذه بوذ عارضه بر وى دراز شذ و بفراوار همذان غرّهء ماه شعبان [ سنة 592 ] از دنيا رحيل كرد ، و مرگ وى راحت و آسايش مسلمانان بوذ كه اهل عراق از قوانين ظلم كه در خوزستان منتشر كرده بوذ مىانديشيذند و دهقانان بر املاك ايمن نبوذند كه قبالها بمىخواست 65 و مىگفت زمين
هامش
( 1 ) كذا فى ن ا و لعلّه : بيشهها ( يعنى جمع بيشه ) ،
( 2 ) يعنى فخر الدّين خسرو شاه رئيس همدان پسر علاء الدّولة ، ( ر ك بص 45 در سابق ) ،
( 3 ) ن ا : محد الدين ؟ ؟ ؟
( 4 ) ن ا : برى ؟ ؟ ؟
( 5 ) كذا فى الاصل و ضبط آن معلوم نشد ،
( 6 ) آ ا : فلك الدّين سنقر الطويل شحنة اصفهان ،
( 7 ) هو صدر الدّين محمود بن عبد اللطيف بن محمّد بن ثابت الخجندى رئيس الشافعيّة باصفهان و كان قبل ذلك ناظر المدرسة النّظاميّة ببغداذ ( آ ا ) ،
( 8 ) آ ا در ذيل سنهء 592 ( ج 12 ص 81 ) ،