چو تو بگذرى زين سپنجى سراى * جهانرا ببايذ يكى كذخذاى
قتلغ اينانج و جمال الدّين اى ابه بدر همذان [ آمذند ] و اسباب از نو بساختند ، و ملك الامرا جمال الدّين اى ابه عزّ نصره در مدرسهء كه بهمذان بنا فرموذست بمحلّت سابقاباذ و خال دعاگوى صدر تاج الدّين مدرّس آنجاست به زيارت بوذ و تبرّك بديذار عالمان و دانشمندان نموذ ، و از اعتقاد نيكو و سيرت خوب آن پاذشاه يكى آن بوذ كه چون بدار الملك همذان رسيذى اگرچه دانشمندان استقبال او دريافته بوذندى اوّل كه برنشستى بديذن ايشان آمذى و بحرمت نشستى و آداب بجاى « 1 » آوردى و با تضرّع و نياز استماع كلام خذاى و رسول كردى ، در ميانه فالى از قرآن برگرفت اين آيت برآمذ كه آية :
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي نَجَّانا مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ ،
رَبِّ أَنْزِلْنِي مُنْزَلًا
« 2 »
مُبارَكاً وَ أَنْتَ خَيْرُ الْمُنْزِلِينَ
« 3 » ، معنيش بشنيذ درحال بقتلغ اينانج رسيذ و از حال فال او خبر داذ و گفت منزل مبارك من فرّزين و كرجست بذانجا مىروم و هم آن روز كوچ كرد ، خبر رسيذ كه مؤيّد الدّين مىآيذ « 4 » قتلغ اينانج نيز تن با كرج داذ ، سيف الدّين تكز غلام جمال الدّين ايبه دربند كرج نگاه مىداشت مؤيّد الدّين آنجا رسيذ بلحظهء [ ى ] اسباب بگذاشتند و راه رى برداشتند ، و مؤيّد
f . 148 a
الدّين « 5 » خواجگان و قضات و ندما را سلاح بداذ و گفت همه كس از روى آدميّت بايذ كه بقهر خصم اقدام كنذ و چون كار تنگ رسذ بجان بكوشذ و اين بيت ميخوانذ ، شعر « 6 »
تاخّرت « 7 » عن سبق الحيوة « 7 » فلم اجد * لنفسى حيوة مثل ان اتقدّما
قتلغ اينانج قصد رى كرد جمال الدّين بر قلعه رفت و موافقت نكرد و تصديق ننموذ و ملامت فرموذ كه وقت نكبتست اضطراب سوذ ندارذ تا
هامش
( 1 ) ن ا : بجاى ؟ ؟ ؟
( 2 ) ن ا : منزلا ،
( 3 ) قر ، 23 ، 29 - 30 ،
( 4 ) ن ا : آيد ؟ ؟ ؟ ،
( 5 ) ن ا : مويّد الدين ؟ ؟ ؟
( 6 ) لحصين بن الحمام المرّى من شعراء الحماسة ، كتاب لحماسة طبع فريتاخ ص 93 ،
( 7 - 7 ) حماسه : استبقى الحيوة ،