قبضهء تعذّر ماند و بعجز از قلعهء فرّزين بازگشت و نتوانست ستذن و ملك الامرا جمال الدّين اى ابه قلعه را عمارتها كرد و احكامهاى زيادتى فرموذ و او را مستخلص ببوذ « 1 » و استظهار خان و مان و آسايش فرزندان او كه تا قيامت بماناذ بذان قلعه است و خانه بذان مانده ، شعر :
گرامىتر از خون دل چيز نيست * خرذمند فرزند با دل يكيست « 2 »
چنين گفت مر بچّه را نرّ شير * كه فرزند ما گر نباشذ دلير
ببرّيم ازو مهر و پيوند پاك * پذرش آب دريا بوذ مام خاك
( به فرزند باشذ پذر شاذ دل * ز غمها بذو دارذ آزاذ دل
اگر مهربان باشذ او بر پذر * بنيكى گراينده و داذگر ) « 3 »
همه پاك پوشذ همه پاك خور * كنذ كار بر پندهاى پذر
تو خوردن بياراى و بيشى ببخش * مكن روز را بر دل خويش رخش « 4 »
بجوى و بياب و بپوش و بخور * ترا بهره اينست ازين رهگذر « 5 »
( ترا داذ فرزند را هم دهذ * درختى كه از بيخ تو برجهذ
كمى نيست در بخشش داذگر * فزونى بخور درد و انده مخور ) « 6 »
و قتلغ اينانج و لشكر عراق روزى مسعود و طالعى ميمون اختيار كردند و
f . 147 a
لشكر بر آن اختيار روانه شذ و بدار الملك آمذند و آنچ در سرشت ايشان بوذ از عصيان ظاهر كردند ، پسر خوارزمشاه يونس خان از رى روى بذيشان نهاذ با تجمّلى تمام و آرايشى بكام و حشمى بنظام ، عراقيان از پيش برخاستند و روى بجانب بغداذ نهاذند ، يونس خان دنبال ايشان داشت ميان ديه محمّدى و سامين مقابله كردند و مصاف بياراستند و مقاتلت كردند در شهور سنهء احدى و تسعين [ و خمس ماية ] ، عراقيان بيك لحظه تجمّل و اسباب بگذاشتند و راه بغداذ برداشتند ، و خوارزميان
هامش
( 1 ) ن ا : ببوذ ؟ ؟ ؟ ،
( 2 ) شه ص 1698 س 17 ،
( 3 ) ايضا ص 1784 س 27 - 28 ،
( 4 ) شه : پخش ، ( ص 546 س 27 )
( 5 ) ايضا ص 507 س 4 ،
( 6 ) ايضا ص 547 س 2 ، 4 ،