كه مازندران شاه را ياذ باذ * هميشه « 1 » برو بومش آباذ باذ
كه در بوستانش « 2 » هميشه « 1 » گل است * زمينش پر از لاله و سنبل است
هوا خوشگوار و زمين « 3 » پرنگار * نه سرد و نه گرم و هميشه بهار
نوازنده « 4 » بلبل « 5 » بباغ « 6 » اندرون * گرازنده « 7 » آهو براغ اندرون
هميشه « 1 » نياسايذ از جستوجوى * همه ساله هر جاى رنگست و بوى
گلابست گويى بجويش « 8 » روان * همى شاذ گردذ ببويش « 9 » روان
دى و بهمن و آذر و فرودين « 10 » * هميشه پر از لاله بينى زمين
همه ساله خندان لب جويبار * بهرجاى باز شكارى به كار
چون بذان ديار رسيذم انواع نعم آنجا جمع ديذم ، ميوهايى كه بلطف آب حيوة بوذ و خيرهايى « 11 » كه فواتح « 12 » حسنات بوذ ، مشى اقدام بر انواع رياحين بوذ و هر جاى خضرت بساتين و لاله و نسرين بوذ ، ترنج « 13 » كه ارواح را در بزم راح افراح ازو بوذ آنجا ملازمت مستراح مىكرد و نارنج « 14 » كه شاهزاذگان از براى رنگ و بوى دارند گدا بچگان « 15 » آنجاش در زخم گوى مىداشتند ، امّا چون آن دربند احرار را پاىبند بوذ گوئيا ترنج و نارنج مظنّهء عنا و رنج بوذ و نرگس و خيرى چو ايّام
f . 141 a
پيرى بىمژه ، الحان هزار دستان چو مطربى بوذ كه بر بالين مستان سرايذ « 16 » مستان خفته را آن نوا چه دريابذ و مطرب را ازيشان « 17 » چه گشايذ « 18 » ، صحراى او بيشه و مرغزارست و خانهاى درخت و جويبار ، امّا آب جويبار از بيشه و مرغزار آب روى ببرده بوذ و از فواكه و اثمار تزاحم « 19 » انهار طعم و لذّت سترده ، شير مرغ ناسازگار بوذ تا « 20 »
هامش
( 1 ) ن ا : هميسه
( 2 ) ن ا : بوستانس
( 3 ) ن ا : رمين ؟ ؟ ؟
( 4 ) ن ا : نوازنده
( 5 ) ن ا : بلبل
( 6 ) ن ا : بباغ
( 7 ) ن ا : كرارنده
( 8 ) ن ا : بحويس ؟ ؟ ؟
( 9 ) ن ا : ببويش
( 10 ) كذا فى شه ، ن ا : فوردين
( 11 ) يعنى خيريهايى ، ن ا : جيرهايى
( 12 ) ن ا :
فواتح ؟ ؟ ؟
( 13 ) ن ا : ترنج ؟ ؟ ؟
( 14 ) ن ا : نارنج ؟ ؟ ؟
( 15 ) ن ا : كدا بحكان ؟ ؟ ؟
( 16 ) ن ا : سرايذ ؟ ؟ ؟
( 17 ) ن ا : ازيسان ؟ ؟ ؟
( 18 ) ن ا : كسايذ
( 19 ) ن ا : تراحم ؟ ؟ ؟
( 20 ) ن ا : تا ؟ ؟ ؟